Home      E-tiedsjrif      archief 4
 

 

4-12-2014
Ós waer

Me haet ós welt väöl pien gedaon,
mit bronne te rouve van de natuur,
me huërt dao baeter mit óm te gaon
en heur te zeen as allerleefste buur.

Noe löp de wermde op door oetstoat
dat deit 't poolies en de ieskep doaje,
wasse zieë en oceane op ózze aerdkloat
zoa geit de dampkrènk äöver de roaje.

Kladderdaatsj raengent 't pietestele
mót me liere umgaon mit oetnaam waer,
kènne riole 't waterspeel neet vernele,
en pratsj in de straot haet nemes gaer.

Knappe köp zeuke ein richtige remedie,
veur ein vraem en verangerend klimaat,
meh de lóch wèt niks aaf van dae studie,
die watert bie noad nog, mit aope gaat.

Guus Kitzen, Sjipperkèrk

15-4-2014
sjnachs
 
sjnachs i gen duuster
bletsjt bij mich waal ins d’r uul
 
sjnachs i gen duuster
drieën ich, dreum ich en ich wuul
 
sjtónde lank de oge oape
nieëmes neëve mich um mit te sjloape
mörge, mörge goan ich wer óp zeuk
 
wievöal lu kanne sjnachs neet sjloape
ligke óp e wónger te hoape
legke alvas de dekkes oape vuur dich
 
sjnachs i gen duuster
jieëmert bij mich waal ins de kat
joenkt bij mich waal ins d’r hónk
 
sjnachs i gen duuster
bletsjt bij mich waal ins d’r uul
 
John Bovendeert, Heële
 
 
24-3-2014
VASTELAOVESMAONDIG

“Es wae nao Piccadilly Circus wille den mótte wae hie linksaaf,” zag de gids. Vol bewónjering wie dae man de waeg wis, volgdje wae ‘m. De gids keek nog ins oppe plattegróndj. “Jao. Kloptj! Linksaaf, of rechtsaaf?”  Hae drèjdje de plattegrondj oppe kop en besjtudeerdje nog ins aandachtig de kaart. De klok sjloog éin oer inne nacht van vastelaovesmaondig op -dinsdig.
“Huuer de BIG-BEN sjleit half éin, of éin of half twieë,” sjprook de gids, “wae kinne mer ’t beste dees Pub bènnegaon.”
Hae veuldje ane däör. Gesjloeate!
“Es gae belouftj óm hieël sjtil te zeen,” zag Trees, “den maak ich oeap.”
De ganse zjwiek beloufdje det plechtig.
Trees drèjdje de sjläötel óm, ein väör ein ginge wae de Pub binne en zatte ós aan ’t buffet. Trees maakdje get kaerse aan. Zjwiegendj keke wae de gids aan.
“Welkom,” fluusterdje hae. “zoea metein beginne wae aan ós excursie door de riole van Londe, mer väördet ’t zoea wied is drinke wae d’r nog eine.”
Trees zat ’t deenblaad ónger de tapkraan en tapdje de glaze vol.

Ein oer ieërder.
Wae zoeate nog get nao te genete inne kefee bie Trees en Thei. Zoea wie altied waas de optocht weer sjoean gewaestj. De ganse daag waas d’r flink gefieëstj en getampieëstj.
De Raod van Ellef enne Hermenie woeare róndj nege oer vertrokke óm nao de lèste kefee te gaon. Die anger twieë haje ze al gehadj. Ze móste allein nog nao Sjaekske.
Es de Hermenie en de Raod van Elf weg woeare kós se es kastelein eigelik net zoea good sjloeate. Zoea is det noe einmaol op ’n klein dörp. Ederein dae op sjtap geit, trèktj mèt de Hermenie en de Prins mèt.
Thei waas neet tegooj. Hae waas al ieërder doeadkrank nao bèd gegange.
Dus Trees zag tieënge die paar man die nog uuever gebleve woeare: “Ich poets ’t buffet, den sjloet ich en den gaon wae nog efkes noa Sjaekske.
’n Keteerke later ginge wae mèt ’n man of tieën richting Sjaekske. Dao waas nog volop tamtasie. De Prins enne adjudante sjtinge oppe taofel te zinge. Vanne Hermenie waas allein nog ‘n joekskapelke uuever, die d’r nog duchtig op los bloze.
Sjaekske zaag ós binnekómme en deej drek ’t groeat leecht aan.
“Waat is det noe?” Grouweldje ederein.
“Wae gaon sjloete!” Reep Sjaekske, “’t is laat zat, ich bön al van vanmörge 10 oer bezig.
“Allaaaa, Sjaekske,. Nog eine.”
“Nieks d’r van. Geine mieër. Droet allemaol!”
Wae keke ós tieënge ein aan. “Hie kriege wae nieks mieër!”
Wae wiste waal det Sjaekske en Trees gein vrunj woeare, mer dit ging toch waal get wiet.
Binne 5 menute sjtinge wae weer boete.
De kefee van Sjaekske dröppeldje langzaam laeg.
“Waat doon wae?” vroog de Prins aan ziene Vorst.
“Wae gaon heives! Morge is d’r weer ’ne daag,”  zag dae.
“Gaontj gae mer heives,” zag de Prins. “Ich gaon mèt Trees mèt. ’t Is pas half ein.”
“Den doot dich mer de möts aaf en den duis se mer waats se wils,” zag de Vorst, “ich gaon heives.”
“Kóm mer allemaol mèt,” zag Trees, “den doon ich de kefee waal weer oeap, mer waal sjtil zeen, want miene Thei is doeadkrank.
“Kóm mer achter mich aan,” zag de gids.
Hae hoealdje ‘ne plattegróndj van Londe oet de tes en ederein vólgdje ‘m.

Herman Claessen, Bieëgdje
Oet Platbook 11
 
7-3-2014
Ich bön dao!

Weer woonde wied boete en ich koos dao jeder heukske van oos hoes en van de meule, mit al zien wildj en taam gedeerte.

Dao woor de balk in de meule dae aan eine kantj glaad woor, ómdet dao de pap ummer ziene rök aan sjoeverde, dao woor ‘t uulegaat op de maelzölder, daodoor koos men euver de ganse Raeks kieke. Dao woor de keukedeur die ummer ein aardig geluid maakde wents-doe ze aopedeegs. Dao woor d’n driede trae van d’n trap, die moos-te euver sjlaon, wents-doe te laat heives kooms, want die kraakde of went ein bóm aaf ging. Dao woor de kaliesjop, dao teikende ich mit eine sjtek kaemerkes mit deure en vinsterkes en hoesde dao den mit miene ganse póppekraom.

Mer ein van de sjónste zakes die ’t dao goof, det woor de kaanjel tösje de gevel van ‘t hoes en ‘t meuledaak. Door 't zöldervinsterke koos men dao op kómme. Daag lank höb ich dao gesjpeeld. Ich kroop den langs 't daak op aan de veurkantj en koos den pós op de kirktore kieke. Bezieje euver 't meuledaak zoog men de Raeks en van d'n achterkantj keek men euver de Koele en euver Detere. Ich lag mich op ein aw matras die ich door ´t vinsterke nao boete sjörgde en sjtaarde nao de sjrikkelik blawe lóch, de mengkaetel in de meule brómde ziene kadans en sjtilkes zag ich den:"Ich bön dao! "

Ouch loog ich gaer in 't hoag graas, loesterde nao 't roesje van de kannedaas en zag den ummer sjtilkes:"ich bön dao."

Eine sjoane zomeraovend weit ich nog det de pap ós allemaol oet 't bèd haolde en in d'n erm, mit mien henj in zien tesje wanjelde weer langs de baek op óm nao de glimwurmkes te kieke. Ich zat mich op mien huuk óm ze good te zeen en zag gans sjtilkes: “Ich bön dao".

Noe, jaore later gebeurt 't mich nog waal 'ns, det ich 't sjmörges sjtilkes “ich bön dao“ fluuster. Det zeen van die bliej daag, det m'n alles kan zeen, ruke, heuëre en veule. Geweuën gooj daag.

Went ich d'n ieëste kieër in 't veurjaor de koekoek op 't Mösjebreukske heuër: “ich bön dao."

Went sjnachs de nachtegaal mich wakker maak en ich mit miene kop op de vinsterbank loester “ich bön dao”.

Went de hermenie trèk mit trómme en vane en ich tösje de luuj door loup en hie en dao gojendaag zèk: “Ich bön dao.”

Went ich twieë puus blome in éín vaas kan zètte: "ich bön dao."

Dizzen aovend went 't duuster wurt en de sjtarre aan de lóch sjtaon: kiek èns omhoag en bedènk dich èns waats doe allemaol zuus, ruuks, heuërs en veuls.

Misjiens zaes doe den ouch: “ich bön dao."

 

Kalie = kunsmès

Annie Schreuders-Derks, Zöstere

 
 
26-2-2014
Hel noat


'n Hel noat

hat metstens

'ne prima keën

en is d'rum ummer

de meute

van 't krake weëd!


Albert Meertens, Gulpe

 
3-2-2014
D’r Elfde van d’r elfde

 

’t Vingt aa tse kriebele, d’r karneval meld zich werm aa,

Elf óp elf, d’r elfde van d'r elfde,

Ónrouw van binne, joeks en hoempapa,

Jiddes joar opnui, werm ’t zelfde.

 

Elf sjtrofe tselt dit jediech,

Veerenvieëtsieg zinne vertselle ing jesjiechte.

’t is jinne tsouwval… d’r nommer blieft ónjeliech.

Zal ze noen kót en kreftieg probere tse diechte.

 

Weë hat zich dizze daag oeëts bedaad?

Woar dat inne jek?

Woarum is dat zoeë vas-jelaad?

Wat is heivan d’r tswek?

 

Huurt, kiek, ’t zits ezoeë,

Elf is al ummer inne jekke nommer.

De Roeëmeine woare doe al loestieg en vroeë,

en woare nit loeëzer of dommer.

 

Elf sjtóng simbool vuur nit perfek,

Jekke en nommer ópjetseld maat tsezame elf, tsel mar noa.

D’r richtiege heerkónf is noeëts jans óntdek,

Nit tse jeleuve mar in de middelieëwe woar ’t al doa.

 

’t Is d’r vuursezong van de karneval.

Iech hód ’t mar dróp dat inne sjlauwe jek ’t hat oesjevónge,

’t is jee feit…mar óch jinne sjtómme kal.

Zoeë is d’r nommer elf mit de vasteloavend verbónge.

 

Wie ’t vruier woar is ’t nog ummer hu,

Jeplaand weëd uvver d’r nieëkste karneval.

D’r elveroad kunt tsezame en kalt uvver wat leëft ónger de lu,

D’r prins weëd vuurjedrage en wat ’t motto dis joar zieë zal.

 

Kalle,uvverleëje bis wied in de naat,

E beer d’rbij vuur de sjpas, nui ideeë weëde jeboare.

‘Is ’t zoeë jód, is an alles jedaad?

Dat hauwe vier al ins, kóm noen, nit auw hoare.’

 

’t Weëd werm sjun dat is zicher, oane doebele moraal,

D’r karneval in Limburg en, bis wied in Brabant.

Reinlands of Boergondiesj, óppen sjtroas of in d’r zaal,

Dit volksfes kent bauw jidderinne in ’t janse land.

 

Joebel, sjwónk en vräud is de essens,

Moeziek, verkleie, sjmienke, ee jroes bal.

Tsezame drinke, evvel wees dieng jrens,

Dat is de d’r tswek van karneval.

 

Dit woar ’t dan, ing erinneróng oes de verleie tsiet.

Die hu jeluklieg nog ummer leeft, hei wille vier óch nit vanaaf,

Zoeë ónjeveer is ’t entsjtange, hof dat ’t nog lang zoeë bliet

Tse jódder lets  zaan iech... elf moal kreftieg alaaf.

 

Hans Moers, Kichroa

 
25-11-2013
ECI...

 

Sjtille cultuurtempel

van sjtein en sjtaol

in kaje sjlaop

en sóndaagse rös,

zo zónger miense

óntdaon van hert en zeel,

van nieks vervöld

van nieks doorbloojd

vanoet allein dichzelf,

 

wachs se vandaag op ein handj

of de sjtum van waem

‘t Limburgs leef haet

en dich aanraak,

en wakker reupt

oet de halfsjlaop

van dien röstende gevels

mit de LILILI-weurd

van dien moderstaal,

 

wachs se op de aom

van laeve, van miens,

dae dich weer jónk maakt

en broesje leut

es golvende Maas,

en dien röstende geng

en trappe sjteigere leut

es golve van kleur, van laeve

en zwepende lintjer

van passie poëzie en meziek.

 

Hans van Bergen, Remunj

 
 
8-11-2013
Kefeeverhäölke oet ’t Bels
In de jaore sestig laefdje ich nog veur de hèlft op beer. Wae verdeendje neet veul en drónke aevezieër groeëte pöt. Zjust ómdet wae praktisch in elke beerwinkel gooj klante wore, haje wae ouch einen drang óm mètte noejaor alle kefees te make. Wae wiste det d’n ieëste en dèk ouch nog d’n twieëdje eine ‘van ’t hoes’ waas en es ’r den e paar binne zote diej al gek dege, hoofdjes te neet te dèk dae laere te trèkke. Ich weit nog wiej ich zoeë op ‘nen twieëdje noejaorsdaag in e gruupke terecht kwaam van allemaol gooj höffers en móppetappers. Det waas oren aan e stök lache geblaoze. Kumtj dao Tjeuke de meister binne dae terzelfdjertied börgemeister waas van aod-Kinder. Diej kefeebazin stóng bekindj van gaer-kriege-niks-gaeve. De gratis noejaorspinte hajen dao altied hieël veul sjoem en de borrelglaeskes de allerkleinste maot. Tjeuke wis det ouch! Mer hae drónk zich nogal ins gaer eine zjenever. Wiej de bazin dus vroog waat Tjeuke wól drinke zag dae: “Gaef mich mer eine stevige borrel, dao krieg ich ’t misjien get wermer van!”  Toke zat hum dae borrel veur zien naas.
Det waas zoe e glaeske mèt einen dikke bolvoot en weinig inhaod. Tjeuke bekeek zich dae e paar veulbaar sekonde… zag toen teenge emes det dae de kefeedeur wagewied mós opezètte…pakdje mèt twieë veurzichtige vinger det kabouterglaeske…zat ’t oppe gróndj…pakdjen ein aanluipke en stampdje toen det glaeske ’t dorp euver.
“Zoeë” zag ’r. “Dich bès nog veul te klein veur in ’ne kefee te kómme!”
Theo Van Dael, Kinder (Kinrooi)
 
28-10-2013

Bendemenkes en witte wiefkes

 

Zuug

wie ’t sjient

of fieguerkes oet nieëvel

- kling wie ze zint -

durch de bende gónt danse.

Kiek,

wie die lichsjkes dao

flakkerig glanze.

Is ’t

of meen ich ’t,

huur ich geprieëvel?...

 

Ouw lukes zage:

’t wure erm zieële,

zieële van lu,

in de bende gezónke

gans lang geleie,

ieëlend verdrónke...

Sjnachs,

went d’r mond vol is,

zeug me ze sjpieële.

 

Kóòm,

V’r gónt noader,

bis dao an de wieje.

Loester...

Da huësjs te ze zinge,

de wichsjkes.

Zuug,

oet gen eëd

kómme alsmar mieë lichsjkes.

Doek dich,

gank sjtilkes

en loat dich neet zieë.

 

Allenui drage ze

sjpitse greun heudjes

en hön lantierkes

mit bläulige vlemkes.

Greun zint hön breuksjkes

en greun óch hön hempkes,

bleek de gezichsjkes

en bloeët zint hön veutjes.

 

Zuug,

wie ze sjpringe

en zinge,

de hupkes,

zie en de wiefkes

- hun sjpieëlkammeraote -

die,

went zié grave,

hön lempkes vashaote.

Grave ze good

mit hön zilvere sjupkes?

 

Hónderd

en mieë jaore aod

zint de mieëtste,

angere jónk nog

en los in de linge.

Hoeëg wie‘ne doem

zint t’r bij,

ganse klinge.

Kiek,

ze gónt voet,

noa gen eëd in

en fieëste.

 

Ónger de bende

doa hant ze hön wuëning.

Doa gónt ze zitte

en sjtrekke de kneie

ónger de dusjkes

- i ganse lang rije.

Doa sjteet d’r troeën óch

en zitte hönne kuënink.

 

Dauwkrelkes glietsere

an alle zieje

hangend i zilvere

sjpinnewebvane.

Hoeëg zint de dusjkes

mit eëte belane -

weë neet genóg hat

deë kriet ummer mieë.

 

Drinke,

dat dónt ze

oet klietsekling penkes.

Penkes va blómkelksjkes,

blauw, geël en witte.

Lang evver

blieve ze neet sjtilkes zitte;

krieëkelkes make moeziek

vuur de menkes.

 

Va ziene troeën

is d’r kuënink gekaome

winkend e wiefke.

Dat aa kumpt gesjweëve.

Heë hat es ieësjte

’t teke gegeëve,

allenui hant ze

e wiefke genoame.

 

Dansend mit twieë,

alling of i rije,

deet hön de moeziek

ins sjpringe,

ins drieëne,

dan óp de huke

en dan óp de tieëne,

bis mörgevreug

alle vruid oet mót sjeie.

 

Dan is ’t fes oet

en oet gónt de lempkes.

 

Óch dit vertelselke

vingt hei zie ende.

Wilt ier ze óch zieë,

da goat noa de bende...

Braaf mót ’r zieë

angesj ziet ’r mar vlemkes.

 

Heële, Cor Driessen

 
28-10-2013
Handj in handj
 
Noe de waereld effe sjtil sjteit,
allein de veugelkes nog fluite,
de aerd mer neit  kènt dreuge,
door ummer frisje traone,
sjtaon veer handj in handj,
óm hiej same te belaove,
 mit hulp van baove,
’t baeter te gaon doon!
 
Richard Leinders, Zitterd
 
 
28-10-2013
Wie geet ’t?

 

Harie deë kumt vroage

Wie ’t mit mich geet.

Ich zal dich zègke Haar

’t Is mich toch ’n leed

 

Went me zich sjlipt

Van bèd noa bank

Me hat pien

En veult zich krank.

 

Zitte is knudde,

Lope is sjlech,

Dan hast-e lanksaam

Ee gevech,

 

Teëge verveëling,

Teëge pien,

Sorry Harie,

Dat ich grien.

 

Mer ich kan neet zitte

En neet sjtoan.

Wie mot ich dan

Noa ’t huuske goan?

 

Pien in de ruk

En in de poeëte.

’ne Knoa in de bóks!

’t is kloeëte!

 

Wiel Roeseler, Broenssoem

 

 
   
 
   
 
   
©2009 Uitgeverij TIC