Home      E-tiedsjrif      archief 2
 

 

6-6-2012
Ómlègke

 

Oetgelaote

sjnuffelt de brak

mit geklöppelde jaagbreurs

nao geteikende sjpaore

van eine

zich neet boezjerende haas

 

Poef-paaf

verknalt de jaeger

zien ras

in `t laegter

en sjut `m

nao de ieëwige jaagvelje 

 

Dat `t  

de lèste waor

dao-aan

haw dae sjötspatroan

neet gedach

noe hink zien gewaer

in `t meseum van de jach.

 

Guus Kitzen, Sjipperskirk

 
 
24-5-2012
Handj in handj

 

Noe de waereld effe sjtil sjteit,

allein de veugelkes nog fluite,

de aerd mer neit kènt dreuge,

door ummer frisje traone,

sjtaon veer handj in handj,

óm hiej same te belaove,

 mit hulp van baove,

’t baeter te gaon doon!

 

Richard Leinders, Zitterd, Dodeherdinking 2012

 
15-5-2012
In Limburg langs de lange Maas

Leet `t land wao ik bin gebaore

Wao doezend slanke tores staon

Langs hei en bos en kaore.

 

Wao `t volk zoeë mennig ald gebroek

De ieëwe door bewaard haet.

Wao kerk en kloes en haof en hoes,

Zienen alden eigen aard haet.

 

In Limburg laef in eder man,

As 't eige hert zoeë laevend,

De leefde veur 't vaderland,

De haop det God 't zaegent.

 

En kump d'r oeëts ein groeët gevaor,

gevaor veur land en laeve,

Veur Nederland steit Limburg klaor

De letste man te gaeve.

 

Math Kerbosch, Venlo
Wuurt ouk gezónge door 't Venloos Vocaal Ensemble op meziek gezat door Hendrik Andriessen 
 
25-4-2012
Dreume
 
Ich höb gedreumd vannach
Des dich mich kwaams bezeuke
Doe wanjeldes gewoen door de deur
En det waas noe 't leuke

'ne Dieke kus op miene wang
En hoe is 't met mien kiendje noe
Ich zei, ich ben gelukkig pap
En deej mien ouge toe
Want ich geleufde, dit is 'ne dreum
Dit kan gaar eigelik neet besjtaon
En toen ich ze weer aope deej
Waas dich weer weggegaon
 
Mariet van Knippenberg, Kessel
 
 
20-4-2012
De waorheid
 
Weej hebbe op schoeël gelierd,
Alles wao ón veur steit is meistal verkierd.
Ónzin, óngelök, ónierlik, wae wet d’r nog mier?
Funske waas de beejdehante deze kier.
Hae zaet: “Ónderwiezer, det klink bes slech,
Det veel mich zoeë maar in, maar ik mein ’t ech.”
Veur die oetspraok meus Funs ein half oor naoblieve,
En ouk fieftig strafregels schrieve.
Hae vónd det neet ierlik en dach:
De waorheid meug neet altied waere gezag.
 
J. van Kraay-Apeldoorn, Venlo
 
22-3-2012
Oes de auw doeës

D’r volle Antoeën en d’r roeë Jacob koame al fleutens de Hoofsjtroas eraaf. Iech jeleuf ’t woar an d’r vuuroavend van haofvaaste. An Herjodsruk bloof d’r Jacob ópins sjtoa: “Zaag Antoeën, wits te wat, dat erum trampele bin iech zat. Zouwe vier ós doa hinge ee krieje joa?”

“Wie doe wils,” zaat d’r Antoeën, “mer iech han jinne roeë heller mieë óppen nöad. Wents doe trakteers, blieve vier nog jet bijenee, angesj mós iech mer i jods naam d’r mónk ins ónger ’t bergputs-je haode.”

“Bis te jek,” zaat d’r Jacob, dat zouw jet nets zieë wen iech zónger diech jöng. Vier zunt tsezame, vier blieve tsezame en vier junt ós óch tsezame ee krieje. Iech bin ezoeë nit. Dat has te wal vasteloavendsmondieg jezieë dat iech nit knauzetieg bin. Vuur diech don iech alles went ’t zieë mós en went d’r letste bókseknoof draa jeet.

“Dat wees iech,” zaat d’r Antoeën, “doe bis inne sjannarite keël en iech bin jenauw ezoeë. Wits te Jacob, iech junnet miech ee kling mielliejuensje, da koeëts doe miech ins in mie element zieë,. D’r däuvel darf wisse woa allewiel dat jeld dóch sjtikt. Dizze mörje han iech nog an mieng vrauw jezaad dat iech miech dat nog ing waech bekieket en went iech dan nóg jee werk han, jöng iech miech in de koelbaach verzoefe.”

“Mer sjwieg Antoeën, weë jeet ziech da noen in dis joarestsiet verzoefe en da nog in die sjtinke koelbaach, zets diech dat doch oes d’r knutsj, kóm iech han nog inne auwe jäöle, dem junt vier tsezame verpave. Lek miech de breer, waad ros, vier zint mit al dat moele al d’r langs jejange, wat mings te, zouwe v’r durchjoa?”

“Dat jeet diech aa,” zaat d’r Antoeën, “iech vuur miech wus waal wat iech zouw doeë.”

“Alleh,” zaat d’r Jacob, “da junt vier um.”

En doa jónge zie dan erm in erm.

“Ja, ja,” zuetet d’r Antoeën noa ’t achde druupje, “wat is ’t leëve doch sjun vuur inne deë alles hat, mer vuur ós erm sjelleme is ’t ee vagevuur. D’r däuvel darf wisse woa dat nog hin mós joa mit al die koele ezoeë tse sjlisse. Went dat ezoeë wieër jeet, weëd jans Kirchroa nog ins beëdelerm.”

“Hei, doe doa wieët, tswai klinge en jet jauw jevelles, angesj liers te miech ins kenne, doe bis inne wie ’ne lanksame waltser.” En doa mit wórp heë d’r dusj um.

“Wat is dat vuur ing sjtuchelij,” koam d’r wieët d’rtusje, “eroes mit uuch tswai, angesj los iech de peliese kómme.”

“Wat,” böaket d’r Jacob, “doe nase reempiet, wils doe miech aapakke? Los jevellieg los, doe has miech d’r boam ópjeraese. Antoeën, hod miech vas, angesj don iech dem tse vöal, wen iech deë löbbes tse pakke krien. Noen sjnap miech jauw angesj braech iech ’m uvver.”

“Dat waad ins,” zaat d’r wieët en klatsj de duur sjloog hinger hön alletswai tsouw.

“Auwieë, auwieë,” kumet d’r Jacob, “miene erme kop.”

“Dat is nieks,” zaat d’r Antoeën, “doa móts te diech i sjikke,iech bin óch nit mit de naas in inne kómp wiese kieës jevalle. Kóm sjtank óp, da bring iech diech noa heem.”

“Wat noa heem, vier junt noen ós tswai jäöle doa-hinge bij d’r Lange verzoefe.”

 

Vieëtsing daag sjpieëder tróffe ze ziech óp d’r maat. “Antoeën, jees doe mit miech ee paar pitsje?”

“Joa, evvel waal mer ee sjtuk of drei.”

Wat me vuur inne auwe jölle nit al krieje kan.

Boeb Wiertz, 1974

2-3-2012
Mins dörf te leve
teks: Dirk Witte
vertaoling: Marion Koene - Gorren
 
De leefs mèr gans kort, einen inkele kier
En wèls te strak aanders, daan kins te neet mie
Mins, dörf te leve!
Leef zoe wie-s te bis en vraog neet denao
“Wie deech miene peer of wie deech noonk Lerao
en daon iech get wel of daon iech get zjus neet,
en wee wèt wat daovaan miene naober weer zeet,
en wat heet ´T FETSOEN veurgesjreve”?
Mins, dörf te leve
 
De mode bepaolt diech de kleur vaan dien sjeun
En wie-s te mós stumme, op paors, roed of greun
En – wie te leve!
Lui wieze de peedsjes, boe langs te moos goon
En rope ‘och foi’ es te eve blijfs stoon
Ze keze dien sjaol en ze keze dien taol
bepaole dien norme en diene moraol
En wat-s te d’n kinder moos geve
Mins is dat leve?
De lui die wieze de weeg en de deur
Ze geve d’ch raod en ze stelle d’ch veur:
Zoe moos te leve!
 
Mèt dee kins te umgoon, meh dee is te min
En tot-s te mós werke, ouch zoonder zin.
En boe-s te mós woene veur die good fetsoen
 ’t weurt aofgekeurd es te ’t aanders zouws doen
Es of-s te get ergs höbs misdreve
Mins is dat leve?
’t leve is sjoen en ’t lach diech dèks touw
Vleeg oet in de loch, en kroep neet in ’n kouw!
Mins dörf te leve!
 
Diene kop in de loch en die boors rech veuroet
Wat ’nen aandere vint, mins, dat maak toch niks oet
haw d´n hart vol mèt leefde, höb vuur in dien prei
En leef in dien eige pelies vrij en blij
Wat-s te zeuks kin geinen aandere geve!
Mins dörf te leve
23-2-2012
Iech wèl tot `t roej roeze regent

Hans Hammerschmidt/Hildegard Knef

 

Met zestien zag iech:

bis stèl, iech wèl,

wèl groet zien, hoeg vlege,

miechzelf noets bedrege,

met zestien zag iech gans stèl iech wèl,

wèl alles, of gaar niks


Iech wèl tot `t roej roeze regent.

woonder nao woonder miech ummer bejegent

de wereld veraandert ziech mer

veur miech

en hèlt al häör zörg gans sjoen

veur ziech.


En later zag iech daan nog,

iech zouw

zoe gere väöl snappe,

väöl zien en behappe

en later zag iech daan nog,

iech zouw

neet gere gans allein zien,

en toch wèl iech vrij zien.


Wèl nog tot ´t roej roeze regent

woonder nao woonder miech weier bejegend

’t gelök maag tege miech neet kiere,

`t moot gans mie noedlot mèt leefde behiere.

 

En vaandaog zèk iech daan wel,

iech wèl,

content zien, gedoge,

meh kin miech neet voge

iech wèl neet content zien, nog ummer bevloge

Wèl alles,

of gaar niks.

 

Nog ummer moot `t roej roeze regene

En gans nui woonder miech blieve bejegene.

Wèl wied vaan vreuger miech neuj oontvawwe

en vaan wat tegemoot kump `t bèste behawwe

 

Iech wèl……..

Iech wèl……..

 
Vertaoling: Marie Koene-Gorren
5-2-2012
Oonnuzeleers

Wie vanmörge zuvergespeulde baone zonleech m’n slaopkamer binnestroomde moos iech eve wènne aon al dat leech. E claustrofobisch vel had ziech um miech heen gesponne in die weke tot de zon ouch op vekaansie waor. Meh noe waor ze trök.

Oonder de douche sträöpden iech gaw dat ing vel vaan miech aof en eve later zigeunerde iech al, mèt de zon in m’n sendale, door ‘t laand vaan Neker en Maos. Oonder m’n snelbinders ‘ne good gevölde knapzak. Vaan Mestreechs nao Vlaoms nao Waols. Ruimte in ale opziechte.

Ein vaan van m’n favoriete röspläötskes is e benkske in de sjaduw vaan ’t Fort Ebe-Emael langs de kenaal nao Terneye. Aon d’n euverkaant stik de St. Pietersberg de lóch in. Tösse die twie mergelwen heers ’n mystieke stèlte, wie in ’n leeg kerk. Ìns höb ‘ch miech dao laote mètveure in ’t euverlevingsspeul van ‘ne blauwe reiger en ‘ne vès. Allein ’t sloon vaan z’n machtige vleugel en ’t spartele van de vès waore te hure. Aof en touw veurt e sjeep langs, passeert ‘nen waandeleer, ‘nen inkele fietser.

Dát benkske höb iech miech geadopteerd.

Meh es iech noe de boch um kom huur iech zach krakende stumme euver ’t water drieve. Drei manslui zitte op me benkske. Zoe te zien sjat iech ze e jaor of vieftien minder joonk es miech. Korterbij gekome zeen iech tot iech ‘rs twie al kin, dao höb iech ‘ns bij gezete wie mie benkske zjus geverf waor. Zoe weet iech tot eine vaan Caberg keump en d’n aandere vaan Vroenhove. Dee kier hadde ze ziech m’ne veunkelnuie foetelfiets bestudeerd en miech ’t humme vaan me lief gevraog wie wie dee noe zjus wèrkde en wie ‘r miech beveel. Meh umtot miene technische knóbbel mèt ‘n - a - begint kós iech allein mer op die lèste vraog aantwoord geve. Same höbbe ze ziech toen d’n as vaan ’t achterraad oontcieferd en miech daonao oeterein gelag wie ‘nen accu wèrk.

Iech höb mer geknik.

Meh noe zitte ze dao mèt dreie.

Es bin aofgestap zèk iech: ‘Jeh meh, is miech me benkske bezat.’

Boe-op ze direk opein aon beginne te sjuive en Caberg zeet: ‘Meh mevrouw, plaots genóg. Es g’r zoeväöl plaots krijg in d’n hiemel.’

‘Dat is ouch mer aofwachte, dus laot iech hei mer devaan profitere.’ zèk iech en zèt miech neven hun.

‘Loorrr Gilke, die medam heet noe zoe’ne ellektrrrische fits.’ zeet Vroenhove mèt die rollende -r- vaan d’n aandere kaant vaan us provincie.

Gilke is d’n derde maan. Um ze gedronge figuur hink e paors mèt gries gevlemp fietsrennersjeske te vloke op ’n broun terlenka brook. Z’n veuj kome zjus neet aon de groond. Op z’ne ronne kop steit e voelwit petsje. Versjote blauw ouge in ‘ne kraans vaan rimpelkes loere miech aon en ‘r vraog, get verlege: ‘Es ’t woerrr, medam?’

Iech knik.

En terwijl ‘r ziech de fiets van väör tot achter ‘ns good beloert vraog ‘r: ‘Meh boe zit daan dat meteurrrke?’

‘Dat ès geine mèt e meteurrrke, dat ès ‘ne mèt ’n batterij.’ gief Vroenhove in mien plaots aantwoord.

‘Ah… mèt ’n batterrij. Meh boe zit die batterrij daan?’ vraog Gilke weer terwijl ’r nao väöre sjuif en meujzaam opsteit.

Noe is Caberg miech veur. Stief sprink ‘r op en wijs: ‘Loer jong, hei zit d’n accu in en zoe…’

…wèrk m’ne fiets wie e tiedmesjiensje. Drei mennekes springen um ‘m heen. D’n eine trouf d’n aandere aof mèt technische terme. Iewig speul vaan indrök make, dink iech. Iech observeer die drei mannefigure en vraog miech aof wat achter dat versjote blauw in de ouge van Gilke sjuilt, al zit dao noe get mier kleur in. En al die rimpelkes. Wat veur ein zouwe ge-ets zien door de lach en wat veur ein geteikend door d’n tied.

En Vroenhove. ‘ne Groete maan mèt e get kroomp getrokke, slaank figuur. Z’n ouge stoon bedachzaam in e geziech dat wel geploog liek. Geine moeljaan. Veurgende kier vertèlden heer in ze Vlaoms dialek: ‘Iech höb gelierrrd te zwiege, medam, al is ’t allein mer umtot iech getrrouwd bin in e hoeshawwe mèt ach vrrouwlui.’

Of Caberg. E paar oere aon z’ne kop wie de kleppe vaan ’n Siberische boontmuts. Zouw dat mesjien de reie zien tot heer joonkmaan is gebleve? En ’t is zoe’ne gaodsblok. ‘De moos mer content zien.’ is zie motto.

’t Benkske kraak. ’t Tiedmesjiensje is oetgewèrk.

Caberg stik ziech ’n segrèt op, Vroenhove drejt ziech ein. Ze loere veur ziech oet euver de kenaal. Gilke pak ziech ‘ne slók oet z’ne bidon en loert langs m’ne fiets door riechting Terneye. Inèns hink melancholie bove de baank.

Um dat te doorbreke vraog iech aon Gilke: ‘Fiets g’r ouch väöl, menier?’

Meh heer boezjeert neet.

Caberg stoet ‘m aon en zeet: ‘Jong, die mevrouw vraog diech get.’

Verras loert ‘r miech aon en zeet : ‘Hawt g’rr ’t tege mich, medam?’

Iech knik.

Mèt ’n zachte stum aantwoordt heer: ‘ Jao medam, es ’t good weer is aldaog. Zoegaw v’r de noon ophöbbe.’

‘Áo-hao,’ zèk iech en lèk bewoondering in m’n stum.

‘r Trèk z’n sjouwers get op en lach ze verlege lechske. Daan zeet ‘r ìnèns, helder noe:

‘Meh wel noets mie op zoondag, medam!’

De klaank in die wäörd verasse miech dus iech vraog: ‘En wiezoe neet?’

‘r Buig ziech nao miech touw en terwijl z’n ouge oonröstig nao de boch flitse zeet ‘r: ‘’t Zien die smèrrrige tourrrfitserrrs, medam.’

Iech moot eve sjakele, meh daan zèk iech: ‘Aoh. Dié!’

Die wäörd wèrke esof iech ‘n ventiel losdrej. Gilke geit rechter zitte en opgeriech spejt ‘r oet: ‘ ’t Is get of die van d’rrr duvel bezete zien, medam. Die meine tot op zoondag de weeg vaan hun is! Es iech uuch verrrtèl wat m’ch lès is euverrrkome…’

‘r Loert nao Caberg en Vroenhove en zeet: ‘Hé, iech höb ’t uuch vertèld.’

Die knikke.

Z’ne kop weurt knalroed en mèt trèllende han zèt ‘r z’ne bidon aon z’ne kop. Benajd dink iech, geef nog mer gaw ‘ne slaag aon dat ventiel.

‘Noe maak g’r miech wel erg nuisjierig huur.’

’Ech medam?’ vraog ‘r oongeluivig. ‘Wach daan zal iech ’t uuch vertèlle?.’

Mèt ze petsje veeg ‘r ziech de zweit oet z’ne nek en begint: ‘Iech woen oonder aon de Muizeberg tegeneuver de champeljongsgrotte, zjus in dee boch, g’r wèt wel. Op ‘ne zoondag, iech waor nao de mès gewees en had miech ’n tas koffie gedroonke mèt de vrouw, pakden iech m’ch m’ne stek en leep ‘ns de straot op. Gewoen. ’t Waor good weer en aon d’n euverkaant stoont Bolle. Iech zwejde nao ‘m mèt m’ne stek en begós euver te steke. Meh inèns flötde de wind miech um m’n oere en drejden iech roond wie ‘ne kókkerel. ‘ne Weier vaan fitsers vloog um m’ch heen. Ze bleve mer kome. Iech bótsde vaan d’n eine tege d’n aandere. Bolle sjriewde. M’ne stek vloog door de loch en iech dach: Godmieljaar, die vare m’ch kepot!

Twie fitsers vele en eine vaan die keekde: ‘ Zèt diech toch veur d’nnen tillevizie awwe, dao huurs te thoes, neet oppe straot!’

En mèt ze lèste stökske aosem zeet ‘r nog: ‘Ech medam, dat zag dee!’

’t Versjote blauw in z’n ouge is trok gekleurd nao de kleur vaan vreuger. En mèt ze lèste stökske aosem zeet ‘r: ‘Meh iech höb ‘m aantwoord gegeve! Hé, dat höb iech uuch ouch vertèld.’ zeet ‘r tege Caberg en Vroenhove.

Die knikke, same.

‘Good zoe,!’ zèk iech mèt die ventiel in m’ne achterkop. ‘Wat höb g’r daan gezag?’

Es ‘r weer op aosem is zeet ‘r: ‘Medam, iech höb gezag, wach geer mer. Ìns weurt geer ouch aajd.’

Iech laot dat tot miech doordringe en antwoord daan:

‘Ao, zeker. Oonherroepelik!’

‘Voilá!’ zeet Gilke triomfantelik, ‘Oonherroepelik, dat is ’t zjuste woord.’

Caberg en Vroenhove vallen in. In stèlte.

 

Ìnèns steit e haorig lief us bein naat te sjöddele terwijl z’ne start de vèsse in de kenaal de zege gief. Z’n tong hink oet z’ne bek.

‘Dao, zien ze al trök.’ zeet Caberg, terwijl ‘r e keukse oet z’n tes vès en nao d’n hoond goejt. Oondertösse keump z’ne baas aongefiets, korte brook aon en ei bein ingezwachteld in ’n èllestikke kous.

‘M’ch tunks,’ zeet heer terwijl ‘r aofstap en ziech leunend tege de stang veur us placeert, ‘ ‘r heet ’n haaf oor gezwomme.’

Mèt ein haand tik ‘r tege z’ne kop en zeet: ‘Medam.’

Terwijl iech ouch gojendag knik vraog iech: ‘Hé, kinne hun zwumme?’

Sjijns höb iech get oonnuzels gevraog want dao weurt miech eve fien bijgebrach óf hun kinne zwumme! Al gaw vlege sterke verhaole euver ’t water vaan wie ’t ingezwachtelde bein nog mètzwom. En van wie zij vreuger altied zwomme in de kenaal.

‘Wèts te nog Gilke wie Flor ‘ns bijnao verzope waor?’

‘Och jao, dat waor miech get! ‘t Waor mèt ’n kèrrmes, medam. ’ zeet Gilke en z’n ouge kleure weer doonkerblauw. ‘Vaan de brök aofgespronge. Ouch al zagte veer tot ’t dao te steil waor um d’roet te klumme. Meh jeh, v’r waore joonk en get gezo…gedroonken hé, g’r wèt wie dat geit. Meh nondezju, wat höb iech toen gezwèt!’

Vaan ’t ingezwachtelde bein krijg iech de spectaculair redding van Flor te hure. Wie dee ziech mèt twie vinger in e paar loker had mote vashawwe terwijl zij ziech örgens ’n lèdder organiseerde op ‘nen erf.

‘En niks kaeke, hè medam, want daan kraog v’r de zjenderme op uzze nek en die kóste v’r neet gebruke.’

‘Jao en doe, medam, doe móste v’r nog ’n oor roondloupe en hope tot v’r wied genóg waoren opgedruug veurtot v’r toes kaome. Aanders kraoge v’r ze dao ouch nog euver us kl…eh…heume. V’r waore bevrore.’ völt Gilke nog aon.

De -r’s- rollen euver ’t water. Rimpelkes straole. ’t Èllestikke bein trèlt tege de stang. Caberg en Vroenhove höbbe zoe hun eige herinneringe, zeen iech.

 

D’n hoond trèk aon de baas.

‘’t Weurt tied.’ zeet ‘r en zwejt ze good bein euver de zaol.

‘Wach,’ zègke Caberg en Vroenhove oet eine moond, ‘v’r fietsen e stök mèt op.’

Gilke en iech loeren hun nao tot ze de boch um zien. Daan loert heer op z’n horloge en zeet: ‘Iech gaon ouch mer ‘ns. De zuster zal noe wel klaor zien mèt de vrouw.’

‘Kin ze ziech neet zoe good mie helpe?’ vraog iech, ’t woord kraank oontwiekend.

‘Ach medam,’ zöch heer, ‘wie zal iech ’t zègke. Ze heet al jaore gein lóch mie en de lèsten tied zeet ze in ein zin drei kier ’t zelfde.’

’t Versjote blauw weurt miech dudelik.

Same fietse v’r tot oonder aon de brok, heer moot d’roonderdoor, iech d’reuverheen.

‘Dat waor nog ‘ns plezant medam um zoe te kinne kalle. Mesjien zien v’r us nog ‘ns?’

‘Esgodbleef.’ zèk iech.

Es z’r ziech nog ‘ns umdrejt blinke z’n ouge doonkerblauw.

Op de brök weur iech ingehaold door ‘ne gróp tourfietsers. Ze snouve wie op hol geslage peerd. Iech gaon mer eve opzij, zeker es ouch nog eine z’n neus snouf.

Es ze langs zien dink iech: Oonnuzeleers. Geer kint straks allein mer vertèlle wie hel g’r höb gefiets.
 

Maria Scheres, Mestreech

Mit dis jesjiechte won 't Maria bauw d'r Veldeke Pries 2011

 
 
3-1-2012
Shakespeare naar sonnet 49
 
Relasies zin toegankelik veur breuk,
Terwiel passaasj mit kloesters is versjpert;
Mer vreigel zeuk nao laoker in de heuk,
Gesjiedenis haet ós dat dèks gelierd.
M’n sjpruk get aaf en geit toch eige waeg,
‘n helder woord weurd angers oetgelag,
‘ne volle bak is bie insjpeksie laeg,
En ’n laevering weurd neet op tied gebrach.
Pertieje sjpraeke dan van misversjtand,
Verzuump wat op pepier waor vasgelag;
Mit kalle kump de zaak weer oet de brand,
Mer argwaan haet vertroewe al verkrach.
De kortste waeg nao permanènte vree
Is sjmaal en meujzaam, mer hae is gedwee.
 
Against that time (if ever that time come)
When I shall see thee frown on my defects,
When as thy love hath cast his utmost sum,
Called to that audit by advised respects,
Against that time when thou shalt strangely pass,
And scarcely greet me with that sun thine eye,
When love converted from the thing it was
Shall reasons find of settled gravity;
Against that time do I ensconce me here
Within the knowledge of mine own desert,
And this my hand, against my self uprear,
To guard the lawful reasons on thy part,
To leave poor me, thou hast the strength of laws,
Since why to love, I can allege no cause.

 

Jacques Aussems, Baek
14-12-2011
eindelik ging ich op waeg
nao streke sónger naam
wo miense mutse droge
en wäörd sproke
die ich neet kós verstaon
inne aovend koom ich aan
en ’t raegendje
mer zeuter dan heim
 Marleen Schmitz, Mofert
Oet: Veldgewas
Dit gedich waor deil van de Poëzieroute oppe LiLiLi-daag 6 november
 
18-11-2011
Egaal wo-s te bès

 

Egaal wo-s te bès
welke taal se sjpruks

welke geweuntes se höbs,

 

Ich wunsj dich,

Das te vrunj höbs

Das te plezeer höbs

Das te ’t gelök gevónje höbs

 

egaal wo-s te bès

es te thoes bès

bie dichzelf,

dan is ’t good !

 

Gelaen, Leonne Cramers
Zie toaen óp bij d'r LiLiLi-daag óp 6 november 2011
 
20-10-2011
Beej ós in `t häöfke
 
beej ós in 't häöfke, achter 't hoes
dao zien d'r twieë aan 't bóchte
ik had det maerelpaar verdach
det die beej ós wat zóchte
 
dae roeëzeboum, dae steit zoeë vol
in al zien prach te bleuje
dao kós, zoeë dach ik stiekum
nog waal wat mieër oet greuje
 
nów kiek ik vol verwachting
want 't kan neet lang mieër deure
dan geit t'r in dae roeëzeboum
beej ós waat schoeëns gebeure!
 
Mien Meelkop, Venlo 
 
18-10-2011
Waat mich pien duit
 
Is veural dat
wat ich
neet kèn verangere
 
ónversjilligheid nao anger luuj
kal euver wie sjlech me ’t waal neet haet
zónger bezej te höbbe wo-euver me kuumt
grawwele, gezóndj van lief en geis
jederen daag te aete
en emes óm leef en leid mit te deile
 
ich kèn d’r mit mien versjtandj neet bie
dat me neet kóntent
op bloate kneje
dank
veur jederen daag
dae me gezóndj
mit emes maog deile
 
Leonne Cramers, Gelaen
 
26-9-2011

Kermisgeld

 

Fees i gen dörp
inne kieër per jaor,

kirmes hieël get

anders wie 't

vreuger waor.

 

Tieën cent kreeg me

en es me geluk

houw get mieër,

noe kost 't

tieën EURO

veur e paar

ritte óp de meule

en dat elke kier.

 

Toch kiekt me noa

die blie gezichte

en me verheugd zich

wat veur de kinder

weurt gebrach,

genete dao geit 't um

en wat 't kost

of aan vreuger

weurt neet mie gedach.

 

Frans Stollman, Te Bannet

 
7-9-2011
Alles kump good
 
Soms is ’t neet te laat
om ’t tij te kiere
om de draod weer op te pakke
en ’t laeve opnie te viere
alles was se nudig haes
is dae ierste sjtap en goje mood
de durf om aope te sjtaon
geleuve in....alles kump good
 
Mariet van Knippenberg, Kessel
 
24-8-2011
Verstop
 
't Is griepwaer en ederein hoos,
ouk Lowieke, is verkald;
hae hoos en nees en snoef maar
en görgelt met water en zalt.
 
As d'n baby rare geluudjes mak
zaet Mam: "O jee, 't is toch neet waor,
haet dae ouk nog zien neus verstop?
Dan zien we toch waal klaor.”
 
Lowieke, stómverwónderd,
kiek nao dae kleinen blood,
hae zuch, dan klink 't opgeluch:
"Maar nae, zien neus zit altied nog
dao wao ze altied zoot."
 
De Venlose Friedje Geurts (1922-2011) is pas gestórve.
Zeej haet bijna 160 gedichte geschreve. De lèste jaore brach zeej vuural humoristische gedichte veur kinder. Heldere gedichte met ein pointe in de lèste regel. Die waore geleef beej veurdrachte.     
 
 
11-8-2011
Kirchroa jeet plat

 

Zukke vier ee woad, Hat ós jet wieë jedoa

Dan likt ’t os Jeweunlieg óp de tsong.

En alle jouwe road Klinkt in ós oere noa,

Jewis doa jee woad Hollendsj tusje sjtong.

En zunt vier ónger ós kalle ós sjproach

Zoeë wie dat vruier ummer woar.

 

Refreng:

Kirchroa jeet plat

Zoeë plat wie plat kan zieë

Kirchroa jeet plat

Platter kans te ’t janit krieje

Den in ós sjtad doa jeet ’t ummer rónk

En in ós plat da klinkt ’t lekker bónk

Kirchroa jeet plat.

 

Ins hool me ja de moel went inne Hollender koam

Me sjamet ziech vuur ós Kirchröadsj plat.

Doe joof ’t nog de koel En sjnappet me noa oam

Mar die tsiet hant vier al lang jehad.

Noen kómme vier bijee viere ós sjproach

zoeë wie ze vruier ummer woar.

 

Kal doch plat, dan dees te jek jenóg

Jans Kirchroa hult ziech an deë sjproch:
 
Paul Weële, Kirchroa
 
22-7-2011
Ithaka
Konstantinos Kavafis

 Es te d’ch op weeg nao Ithaka begiefs
 wins d’ch daan tot dee laank maag zien,
 vol avventure, vol belevenisse.

 De Cyclope en de Laistrygone,
 vreis d’ch ou’neet veur de giftege Poseidon,
 hun tröfs te neet oonderweeg
 es d’n dinke hoeg blief, en verfiend
 de emotie d’ch pak in d’n hart en d’n lief.
 De Cyclope en de Laistrygone,
 de giftege Poseidon tröfs te neet,
 es te ze neet in d’ne geis mèt d’ch mètdreugs,
 es d’ne geis ze d’ch geine vörm gief.

 Wins d’ch tot d‘ne weeg daan laank maag zien.
 ‘t Väöl zomermörges zölle geve
 boe-s te, mèt väöl vräög en plezeer
 oonbekinde haves inveurs
 aonhèls in Phoenicische handelsstei
 veur d’ch dao ravissante dinger te versjaffe
 oet perlemoer, koraol, amber en ebbehout,
 zoe wie alderlei reitsende reukskes,
 reitsende reukskes zoeväöl es tot ‘t ‘rs gief;
 tot-s te talrieke Egyptische stei aondeis
 um d’ch väöl, hiel väöl vaan wieze te liere.

 Haw d’ch wel ummertouw Ithaka in d’ne geis.
 Dat is boe-s te moos aonkoume.
 Meh haj d’ch jao neet op d’n reis.
 Tot ze väöl jaore maag dore,
 zoetot-s te pas es awwe maan bij ‘t eiland
 d’nen aanker oetgoejs, riek aon wat-s de d’ch oonderweeg höbs eige
 gemaak,
 zoonder hoop te höbbe tot Ithaka d’ch riekdom sjink.
 Ithaka gaof d’ch ’n sjoen reis.
 Hej ‘t neet bestande, daan waors te noets gegange,
 wijer heet ‘t d’ch niks mie te beje.

 En al vins te ‘t dao get sjemel, Ithaka beloog d’ch neet.
 Door wiesheid zoe biejeingezeumerd, mèt zoeväöl ervaringe,
 höbs te al verstande wat Ithaka’s beteikene.

 Euverzètting: Yuri Michielsen-Tallman, Mestreech
 
1-7-2011
Zomer
 
De buim zien gael en hange sjlap
De blaedjes valle bienao aaf
De veugel fluite neet
De kinjer sjpele neet
De keu sjtoon neet in ’t zeute graas
Niks is wao ’t zou zeen
Niks is wie ’t zou waere
Mer ’t is ós niks belaof
’t Is allein wat veer verwachde
en neet is kómme.
 
Gé Backbier, Gelaen
 
15-6-2011
Doejeherdinking
 
Stèlte
...
en de Grameer vèlt oet häöre stool
doedstèl wejje de sleeg euver de stad
en mèt ingehawwen aosem verhaole de ziele
...
 
Maria Scheres
Mestreech
 
29-5-2011

D’r miensj

 

Wat is los mit d’r miensj?

Deë wees nit mieë wohin, woamit en woarum

Wie hat dat kenne passere?

 

D’r miensj is tse voäl besjeftiegd mit d’r angere miensj

Nit mit ziechzelf

Ummer de sjood bij angere legke

Noeëts ins noa ziechzelf kieke

 

D’r miensj hat tse winnig mód

Sjneurt voet vuur probleme

Jieët ziech uvver aa feste esse en drinke

Wie ken me dan nog vernunftig dinke?

 

D’r miensj uvverdrieft

Is oes rand en band

Alling d’r daag va hu tselt

Ja nit de welt va mörje en uvvermörje

Vuur ós kinger en die vaan angere

 

D’r miensj dinkt nit jód noa

En wie mót dat dan noen mit Roda en Kirchroa?

 

D’r miensj is óp zuk

Iech jef uuch inne jouwe road

Duch d’r angere miensj jee koad

Dan kunt de jouw tsiet werm vazelf tseruk

 

Math Scheeren, Zumpelveld
 
13-5-2011
Bitterzeute pien
 
Doe liks zoe sjtil
doe aoms hiel zach
alles is vredig
niks versjuurt deze nach
dien handj veult werm
ich fluuster diene naam
dink misjien huurs se mich
misjien geit toch ’n wónjer gebeure
maar doe bès al weg, al halverwaege
halverwaege de hemeldeure
Nog idderen daag dink ich aan dich
Aan wie ’t waar dae nach
Nog idderen daag veul ich dien handj
Wie ich zong veur dich, hiel zach
Nog idderen daag kiek ich nao dien foto
En de leefde veult zoe werm
Den huur ich dien sjtum
Kiendje, alles is good
Ich mis dich, dien sjterke erm
Diene raod, dien sjouwers
Dien wiesheid, diene lach
Doe gings weg van os in dae lange nach
Maar al ’t goje blief in ós hert
Door dich zien wae wie we zien
Gevormd door dien leefde, samen met moeder
we haoje van dich ós laeve lang
wae mótte verder met bitterzeute pien
 
Mariet van Knippenberg, Kessel
 
22-4-2011
DE TSIET
 
D’r miensj va hu deet of ’t brent
heë jakkert mer en broest en rent.
 
Flotter jeet ’t, dróp en druvver,
’t leefste sjleug me sjtukker uvver.
 
Tsiet is jeld, doa sjteet me dróp,
D’r inne drieënt d’r angere op.
 
Me kiekt nit um, jing inkel kier,
me jeet mer durch en ummer wieër.
 
Bij nuuks mieë weëd nog sjtiljesjtange,
sjrit vuur sjrit weëd wieër jejange.
 
Zoeë vluje waeche, daag en ing sjtond,
voet wie inne blits, jraad wie ing tsekond.
 
Da ziet me ópins vöal tse sjpieë,
wat me verpast hat, kunt nit mieë.
 
In plaatsj va jage mós me doarum verzukke,
’t sjunste van d’r daag tse plukke.
 
D’R HERJOD HAT DE TSIET JEMAAD
VA TSAUWE HAT HEË NUUS JEZAAD

 

Hans Stelsmann, Kirchroa
 
8-4-2011
vluëgel 
 
herfsblaar vlege
al rake ze d’r hieëmel koom
gevloage zint ze...
 
gedanke vlege
al rake ze de woarheed koom
’t verlange bliet...
 
luuj mit aageboare vluëgel
mit ingelevluëgel...
 
wie lang kan me vlege oane zjwoarde?
almieëlig weëd me zich
d’r va gewaar...
 
aafriete?
 
anita seo dornbach/john bovendeert, heële
 
30-3-2011
Saoves
 
Ram 't ungelstebaove
loup ich boete
riejerend mit hènnevel
laevend  in groat verdreet
te prakkedènke
aan 't woróm
 
Ich pupsj
sjnakkentaere
in de duuster lóch
ómdat mien geveul zaet
dao bès se noe toch
en wil dich sjtilkes
effe knoevele
 
Oetgetut
gaon ich nao bènne
maorzieëlig allein
en oet mien ouge sjtruimp
nog edel taal
die leefde sjpruk
väör ummer
 
Guus Kitzen (Beeg)

 

 
17-3-2011
Vastelaovend
 
Mit vastelaovend
numme v’r mit väöl kleur en kebaal
afsjied van d’n duuster en de kaw
van de wèntjer
v’r viere feës
danse ós werm
erm in erm
make plezeer en sjpas
zètte mómbakkes op
verkleid in ’ne road-gael-greune jas
óm ószelf en anger luuj
van de wies te brènge
nao drie daag sjei v’r oet mit sjprènge en zènge
sjdinsdes vlak veur middernach
wurt ’t maske begrave
gaon de pekskes in de motteböl
óm esjgoonsdich
veur ’t heëringbiete
’n esjkrutske te haole bie pesjtoar
daonao vaste v’r pès aan de paosje
es de welt boete weer klaor en greun wurt
genete v’r van al 't laeve
dat de aerd ós geuf
 
Gelaen, Leonne Cramers
 
1-3-2011
Nostalgie
 
Ich herinner mich nog, van lang geleje,
det dörpke woeë ich ins bin gebore.
Ich herinner mich oos kinjerleke ideeë
en ’t graas; noeëts mieë zoeë greun gewore
 
’t Dörpke stèldje neet zoeë völ veur,
’t laeve waas t’r hieël good, det waal.
Ich ruuk nog de verkes- en roeëzegeur
 
Ich herinner mich nog die boreluuj
de witte hinne en de parmantige haan
de grillige appel en paerebuim in bluuj
mer ouch ’t ougste van ’t riepe graan
 
’t Dörpke bestóng oet mer ’n paar weeg
zandjweeg, mèt doa naeve ’n smaal fietspaedje
verder waas t’r hiej en doa nog ’n klein steeg
 
Ich herinner mich de kuuj en de sjaope
de lollige bore zwelve inne koe-stal
en de stroeëzak woeop wae móste slaope
mer z’n twieje mer sóms waal ’n drietal
 
Ich herinner mich de kamer in “onze woning’
en ’t Heilig Hertbieëldj det stóng op ‘n hooksjaap
mèt de tekst: ‘in onze woning is Christus Koning’.
   
Coen Beelen
Tungeler
 
21-2-2011
Letste oor
 
Waat is tösse hemel en aerd?
Waat is tösse grónd en luch?
Haet ’t zin, haet ’t waerd?
Waat kump nao de letste zuch?
 
Ze zegge altied: dao is mier.
Mer waat is dat mier dan toch?
D’r besteit gen studie, gen lier,
Is ’t leuge of bedrog?
 
Mót ik mich kwelle met de vraog:
Is t’r nao d’n doeëd ouk laeve?
Ik had ’t antwoord toch zoeë gaer,
Waorum kin nemes mich det gaeve?
 
As mien letste oor geslage haet, ik mich euvergaef,
As ik allein nog maar kin zwiege,
Mien lichaam doeëd is en nimmer laef,
Dan pas zal ik antwoord kriege.
 
José Verhagen, Venlo
28-1-2011

Blink

 

Iech zien nit

Woa de pieng zitst,

Mar doa zitst vöal pieng.

 

Iech zien nit

Woa de vräud zitst,

Mar doa is óch vöal vräud.

 

Iech verzuk ummer werm tse euje,

Pitsj mit de oge,

Versjerp d’r blik.

 

En jiddes moal wen iech dink

De pieng en de vräud tse ersjtauwne

Zien iech nuus wie jet vlekke.

 

Of zunt dat ze?

 

Kirchroa, Paul Weële
 
5-1-2011
Mien favoriete plekske aan de Maas

Mien favoriete plekske aan de Maas is de ouw sjloes in Hael; vreuger gemeindje Lin. De plek in Midde-Limburg woeë de Maas dae prachtige meander vlechtj, wao van de beide puëtjes door ein verbinjingskanaal mèt sjutsjloes en ophaolbruk waere verbónje.

Dao - neave de oevers vanne Maas - bön ich gebaore en höb ich van jongs af aan de Maas liere kinne in al zien facette. Inne zomer zaocht kabbelend en gladjes. Inne wintjer dreiging, hoegwater en soms wateruëverlas toet oppe binneplaats vanne boorderie wao ich gebaore bin.

Water is fascinerend en dèt geltj eave zier veur ’t laeve en de bedrievigheidj d’r róndjóm haer. Ich herinner mich de zunjigmörge mèt mien moder buëtjes kieke op ’t benkske naeve de sjloes. Miemere wao al die sjepe nao toe vore en waat zich achter de eindjer bevóndj. Dao wildje ich ouch nao toe, later as ich groeëter waas. Det waas de tied det t’r nog volop steinkoel en zandj en grindj nao ’t weste waerdje aafgeveurdj.

Dao höb ich liere visse in ’t toen nog troebele water. Ich höb d’r gezwómme op de zomer aovendje nao ’t werk op de boorderie van mien vader.  Ich verbleef t’r mèt de leefdjes van mien jeugd.

Imponerendj waas ouch de kinnesmaking mèt de Riekswatersjtaot. De sjloesmeisters in hun dónker, marine blauwe, goud gebiesdje pak mèt pet. Mèt name zoe as Swets, Braat en Boelens – det ware Hollenjers en die kaldje anges – en natuurlik Jo van Sjange Koeëb bie oos oet ’t dörp.

Ze regeldje ’t altied weer zoeë vör mie vader det de wachttied bie de ophaolbrök euver de sjloes minimaal waas as we ‘s zomers de ougst van ‘’t eilandj’ nao hoes haoldje.

De goje aafloup waerdje gewuuntegetrouw mit borrels en sigare afgezaegendj.

Mèt de nuje tied is de situatie ingriependj verangerdj. Door de ontgrindjinge in ’t gebied is mien dörpke noe ’n eilandj gewaore. De Clauscentrale in Maasbrach haet zien hoeg gesjpanne tentakels uëver ’t gebied oetgelagdj. ’t Lateraalkanaal waerdje gegrave en ein noew modern sjloezecomplex ingerichtj. De ouw sjloes van Lin waerdje vervolges oontmanteldj.

Waat blief zeen de nostalgische en oonoetwisbare herinneringe oet mien jeugd. En natuurlik de plaetjes, zoe as de bijgeveugde sjets oet de archieve vanne Riekswaterstaot.

Willem Schreurs (09-03-2007)
 
15-12-2010

Versjiensele

 

Ein zieë van leech

vervoeld

de nach en dόnkel

`t krejoelt

van lampe gefόnkel

 

Väör väöle is sjiene

heilig

me veult zich

veiliger

in `t klaore

 

Noe sjient väöl

όmzόns

mieë väör de prach

en sjtrόns

zoa verpes me de nach

 

Natuur-kundige doon

ein beroop

vènje`t όngehuërd

dat `t biotoop

erg wurt verstuërd

 

Doot bie hemels leech

dus όmerme

d`n èngel dae duuster deit

besjerme

tot in alle ieëwigheid

 

Guus Kitzen [Beegs]

 
2-12-2010
I Kirchroa én i Heële is 't diktee jehaode.
Wat kanne ze vanee liere en wat nit?
Woadbook va Heële en dieksiejoneer van Kirchroa

 

Wat nit in >t woadbook va Heële sjteet en wie ze >t häue jeneumd went >t drinjesjtange häu

 

Zäötser: polietieker va Kirchroa

Plint/Plintepuutsjer: klinge jong mit kling büesj

Kómpes: aese vuur d=r erme man

Moerepitterjoeë: durjeree va roeë en wies (d=r Heëlensje road)

Erm wie hongsloes: de jemeende

Jezónkheet: dat wunsje anger lu ziech went ze ee drinke

Kumpje boedieng: deë wirkt bij >t ABP of CBS

Zusse leve zaots-sjtengel: doa woa me ziech vrunk mit mós haode

Hoeëvaad: vuur winkbuul ónbekankde krankheet

Jöbbele: dat wat inne winkbuul deet deë in Kirchroa vasteloavend viert.

Kirchroa: pleëtsj-je dat bauw weëd ópjesjloekd

Koelpiet: Bróf woa jinne winkbuul oeëts jeld mit hat verdeend

Blauw Sjuut: sjif dat oesvieët noa >t boeselank

 

Wat sjteet waal drin en nit in d=r dieksiejoneer va Kirchroa:

 

Golve: sjport vuur advokate en burjemeestere

Zeile: dunt vier allemoal eemoal >t joar en kanne >t doch nit

Sjtress: hant vier jiddes wiekend, allig nit went vier wirke

Vergrieze: aod weëde en nit loezer

Teneetdoeë: lestieg doeë en al tserukdrieëne

Sjerpigheet: doa hant vier de janse tsiet las van

Sjalet: doa woeëne dierekture drin

Sjarlatan: anger woad vuur winkbuul

Oersjmier: dat wat vier ós drin dunt um tse kanne hure wat vier ós droeshouwe.

 
18-11-2010
Prissentasie

Wat waas hae zenewechtig en alles en idderein werkde um de letste paar daag op de nerve. Nae, Nol Janssen waas zich zelf neet. Hae waas ’ne richtige grawwelaer gewaore. ’ne noterzak. De kós baeter neet beej um in de buurt kómme. De keutel zoot um dreejdöbbel dwars. En hae veulde zich ouk zoeë meug as ein maaj. Hae zoog d’r dan ouk aafgetrókke oet, mit zien pletskesgezich. ’t Ganse dörp leet um maar mit rös. En dan praote we euver twintig boerderiekes, ein kefeke en de pastorie. Ein klein kerkdörpke, ónder de rouk van de groeëte stad. Ein dörpke, mit mier verkes as minse.

Nae, Nol Janssen, midde viertig, verkesboer en getrouwd mit Keto van Petran van de roeëje van Wilms en Truke van de schaele van Hendrickx, had ’t neet mier. Zelfs zien eige blage, zes stöks, lete um mit rös. Pap waas neet te genete. Dae knoterde nog mier as alle bagge in de stal beej mekaar.

“Maak dich gen dieke bein, Nollie. Alles kump good. De bis ech niks vergaete. Dink ens aan wat anders. Gank dich ens lekker zitte. Dan maak ik ein tas kóffie veur dich klaor”. Keto leep nao de keuke. Maar Nol ging zich neet zitte, maar pakde de tillefoon en belde nao “ D’n Piependriet”, ’t dörpskefeke. Wie zien vruike weer de woeënkamer binnekwaam, loog hae juus de hoorn neer. “Hebs te nów alweer d’n Piependriet gebeld? Harie mót waal krankjorum van dich waere. Alles is toch geregeld? Gank dich zitte. En flot. De kóffie is zoeë broen.”

Nol ging zitte. Al daen tied had hae niks gezag. Effe later zote ze same aan de kóffie. Keto mit de piepekrölle in de haor en ziene Nollie mit ein stök pepeer in de hand.

“De maks dich bang veur óngelagde eier, Nollie. De prissentasie van dien ierste book zal ech waal lökke. Gluif mich nów maar. Ik weit det idderein oet ós dörp morge nao de Piependriet zal kómme. Veural nów wethalder van Aertsen oet de groeëte stad ’t ierste excemplaar in óntvangs wilt neme. Ongekind, de wethalder kump! Nao ós dörpke. Waat ein ier. Dien book wuurt ein sukses, Nollie. Idderein in ’t dörp zal ein book koupe. En wat slum um d’n titel geheim te halde! Det mak de luuj niejsgierig! Zelfs de wethalder luut zich verrasse. Ech origineel, Nollie. En as nao de prissentasie in de krant kump te staon waat daen titel is, dan wilt idderein det book koupe. Ouk de luuj oet de groeëte stad. Daen titel is gelierd. Dae lok minse! Dao hebs te good euver naogedach, menneke. ’t Blief geniaal, ’t bedinke van daen titel!”

Keto pakde zich ein book van de groeëte stapel en loog ’t op zien slup. “Jao, dao kómme de minse op aaf. Ens kieke…uh….wie waas ’t ouk alweer percies?” ’t Zat zienen bril op zien neus. “Jao, inderdaad….geniaal. Gruuëts, Nollie!” En ’t loos d’n titel hardop veur; “Als varkens niet meer knorren….Vijfentwintig recepten van varkensvlees”, geschreven door Arnold Janssen. Jao fantastisch, Nollie.”

’t Keek ziene mins aan. “Zit dao nów neet wie eine oetgedruuëgde zaotzak. Alles kump good. En drink diene kóffie oet. Dae wuurt kald. Ik haol de kan, schöd ik nog ein bekske in”. Keto verhöfde zien toeptaofel van de praos en leep truuk nao de keuke. Nol had nog altied niks gezag. D’r lepe allein wat träön euver zien wange. Hae bäökde. Wie Keto weer de kamer in kwaam, had ’t metein in de gater det ziene Nollie aan ’t kriete waas. ’t Schrók. Det waas niks veur ziene Nol. ’t Streek um euver zien haor. ’t Zoog det de maelzäödjes beej um oetkwame. Det kwaam van ‘t prakkedinke.

“Waat is t’r, menke?”

Nol mörmelde waat.

“Ik verstaon dich neet. Waat is t’r?”

Nol keek zien Keto aan en nao ein paar minute stamelde hae; “Ik zit örges mei. Det hebs te waal gemerk. Ik kreeg juus van Harie van d’n Piependriet te hure….ik…uh…de wethalder….dae van Aertsen…”

 “Waat is dao mei? Weej mótte gruuëts zien det dae veurname hier nao ’t dörpskefeke kump um dien book in óntvangs te neme.Ouk dae vind ’t spannend. Ouk dae vind ’t origineel det nemes de titel wet. Veur idderein, ouk veur um, blief ’t spannend wies ’t letste moment”

Nol kwaekde ’t nów oet. Träön vloge door de gooj kamer.

“En nów is ’t gedaon, Arnold Janssen. Van det bäöke, dao…dao…mót ik van d’n eimer op. Spraek! Waat is t’r?”

Det waas dutelike taal. Nol snoefde zien neus, keek Keto aan en zag: “Ik heb juus van Harie van d’n Piependriet vernaome…ik heb van um gehuurd det…..det wethalder van Aertsen eine fanetieke, extreme, neet te bekiere, euvertuugde, striedlöstige…..vegetariër is!”

’t Innigste waat Keto nog kós doon, waas zien toeptaofel weer truuk in de praos laote zakke.

Ze woele alletwieë det ze de pierikke in de grónd kóste hure neeste!

Hans Jacobs, Venlo

 
2-11-2010
kleinzoon

 

iech wouw dat iech

miene kleinzoon waor

 

dan zouw iech

mèt zien bomma

wilde spelkes speule

miech door heur

in slaop laote wege

miech nèstele tusse

heur boorste

aon heur truike trèkke

 

en zie zouw ’t allemaol

prachtig vinde

 

Iech wouw dat iech

miene kleinzoon waor
 
Han Berghs, Mestreech
 
15-10-2010
Vakans

 

Op `t meist oastelik puntj

aan de kös van de zόn

wo me nog eige waeze vuntj

geneet ich vanaaf `t balkόn

 

Besjnauts mich de όmgaeving

wie sjoan `t rόndjόm waal is

ech romantisch in mien belaeving

ein paredies väör jedere toeris

 

Zeen weuste rotse en sjoan baje

daobie ein aantrèkkelik strandj

wo de luuj plόnsje of berves waje

in `t dreige of in `t rulle zandj

 

De boewsels oet vervlaoge tieje

zeen prachtig en karakteristiek

en pawmebuim twieë lang rieje

make de prόmenade hie zoa sjiek

 

Ich maog aome όnger de hemel

de zuver loch baove de zieë

gezѐllig is ouch al dat gewemel

wat wilt eine miensj nog mieë

 

Mer ich veul mich neet gaer thoes

es ich in `t boetelandj `ns bèn

gaon dalik lever weer nao hoes

dao wo ich miene eige toemel kèn
 
Guus Kitzen, Sjipperskirk
 
1-10-2010
Herman Hirsch (1936-2010)

Óp 73-jöarieje leëftsiet is d’r Herman Hirsch jesjtórve. Heë woar zie jans leëve besjeftiegd mit ’t Kirchröadsj plat, sjrievet jediechte, jesjiechtens en tekste vuur vasteloavendslidjer wie Li La Laoch in de hek dat in 1978 vasteloavendssjlajer woeët i Kirchroa. Heë wirket mit an d’r Kirchröadsjer dieksiejoneer, zoos bij d’r Dialekverain Kirchröadsj plat en hellet ummer mit bij ’t maache van de vasteloavendstsiedónk.

Hei ee jediech van hem in de sjriefwies die heë mit hat helpe ópzetse.

 

Sjpatseerjank durch de bende

 

Me broecht janit wied tse joa,

Alling jet ieëder óp tse sjtoa.

Jank óch nit in d’r betste sjtaat,

Mar hod dieng sjtivvele paraat.

 

En went dan de ieësjte sjtroale

In jood de sjunste bilder moale

Vingt de natoer tse leëve aa.

Dat vräud diech en doe werms diech draa.

 

D’r beusj erin, kweer durch jen veld

Dat is wat d’r miensj jevilt

Nit noa tsing oer, dan is ’t tse sjpieë,

Dan ziet me óch jing dere mieë.

 

’t Rücht noa eëd en blaar die voelle

d’r dómp sjtiegt oes de wasserkoelle.

Ing kroa zitst óp inne weiepoal.

Jans kreftieg en ze jlanst wie sjtoal.

 

En dan eraaf bis óp de bende,

Jans sjtil, doa huets te ende.

Doa langs d’r weier winkt d’r luusj

Mit wiesse plümme jraad wie pluusj.

 

Aa lofens kom iech zoeë óp rouw,

Don van jenós de oge tsouw.

Verjjès d’r ambras van d’r werkedaag

Wen iech miene sjpatseerjank maach.

 

Herman Hirsch, Kirchroa

 
20-9-2010
Gebed

 

As Hae daobaove

nao ónger kiekt

wat zal Hae soms den dinke

as hae al det leid zuut

al die pien

hoe miense deep wegzinke

zal Hae lache

as Hae de lol zuut

die hiel wat miense deut lache

zal Hae deile

emoties, leefde

iddere tedere gedachte

zal Hae loestere

nao maedjes gefluuster

euver jonges en danse

zal Hae meidinke

euver politiek

veur idderein gelieke kanse

Haelt Hae de wach

euver miens en bies

in duk gevierlike zake

en besjermt Hae

idder miens apart

in al eur drukke take

ich haop, ich baej

det al dees dinge waor zien

det Hae dao baove

baove alles oet

op mich let

in mien geluk en in pien

 

Mariet van Knippenberg, Kessel

 
 
 
 
   
 
   
 
   
©2009 Uitgeverij TIC