Home      Niet meer leverbaar      Sjiek klassiek LiLiLi 18
 

 

Titel: Sjiek Klassiek
Auteur: Emile Seipgens, Theodoor Weustenraad,
Felix Rutten, Frans Schleiden, Jacq Cuypers e.a.
ISBN: 90-76043-25-6
Pries: € 14,90
 

Fragment:
Alde vrindinne
’t Krenske is beejein.Vief stöks. Allemaol beej de viefentwintig echtelikke deensjaore. Efkes nog ein gescharrel róndum de taofel, as ein van de dames opsteit, die ‘per vergaet’ eure nieje vos mei nao binne haet genaome. Noow hebbe ze ’m allemaol gezeen, en die ’m nog neet ge-zeen hebbe, zeen ’m noow. Prachtig, ech zilvervos met ’n plat köpke. Twieë zwiege. Dame hingk vos weg in de gank.
"Zoe-e waal berap zien? Sst, dao is ze."
Op de taofel staon blome. Roeëze en paosblome.
"Twieë bös veur ein kwartje," oerdeile d’r veer. De’s wat van d’n bielige Jakob, en de vaze zien ouk neet ech kristal. In de algemeine stilte vruuëg ein toegespits muulke erg zeut: "En wie geit ’t met de niej maag?"
"Och dankewaal, biezónder good. ’t Wet nog waal neet ’t verschil tösse damas en gewoën liene. ’t Haet mich d’n Brusselse kant eine kier met de groëte was gekaok, twieë dessertschuttelkes - wet ge waal, van det echt Ingels aerdewerk, gelökkig neet det Delfs - zien gebraoke. En aete kan ’t! Aete zek ik dich! En vleis... maar det is gaar neet erg. Dao steit ’t d’rveur, zek ik maar altied. En wie geit ’t met det van och?"
"Och, waat zal ik zegge? De fien keuke mót ik nog altied zelf doon. Dao krieg ’t de slaag maar neet van weg. En de vurrige waek... Nae maar, det waar schoën. Ik woel met de man nao ’t toneel gaon en ik zag: Fientje, haol mich in de stad ’n stök of wat pistelekes veur um veer oor en loup dan mei door, um twieë kaarte van veer gölde veur ’t toneel. Noow gaef ik dich te raoje, waat det döppe mich meibrink...De pistelekes en ach kaarte van ’nne gölde. Die van veer ware neet mier te kriege. Noow ja, we zien toen maar met de ganse hoeshalding gegaon. Waat kan ’t feitelik schaele. Ze weite jao toch wae we zien."
Koor: "Jao-jao!"
In de pauze van stilte, die ’n volgend agendapunt veuraafgeit, wuurt d’r op de deur geklop. ’t Deensmaedje kump binne.
"Mevrouw, zal ik d’n thee bringe? ’t Damaste theekleid of ’t handgewaeve?"
"’t Handgewaeve natuurlik. Ik zek maar zoë, vandaag veur dees gelaegenheid.."
"Welk servies, mevrouw? ’t Blauw, ’t effe, ’t ... ?"
"Pak maar ’t Japans."
En ’t deensmaedje aaf nao de keuke, wao alles al ein paar oor gereidstónd, wie mevrouw ’t net zelf beslis had.
Ein half oor later is ’t krenske in ’t twieëde stadium: sauwele en wauwele. Idderein wet al, det d’n thee Javaans is, de sókker Veur-Indisch, de laepelkes ald zilver en de kukskestrómmel antiek. Op ’t handgewaeve kleid met opgelag borduursel staon schóttels met kraks, pistelekes, Berlienerböl, amandelbruuëdjes, kraemhäörekes en -snitjes, pletskes van de gruuëte van ’nne staekknoup tot ein bóttrammetelderke.
Mit toegepitsde lipkes preuve de dames ’t zeut van d’n thee, balancere ’t Japans teske op dreej vingers en reure met ’t pinkske stief rechoet. Veer paar ouge schete staekerig euver de taofel, en ze weite ouk nog, det naeve d’n haard ‘nn’n elver flesse roëje wien steit te wachte um ein bietje op temperatuur te kómme en oetgedrónke te waere in kristalle glaze, die eur gasvrouw op ’nn'n oetverkoup hiel toevallig aan de vingers zien blieve hange.
De stumming begós waal te kómme, veural wie d’r ein complimentje gemak woort, waobeej de ein de andere de wäörd van de tóng ratsde, det alles zoë fijn verzörg waar. Eigenlik te vuuël.
"Och, ik heb maar zoë gedach, ’t is crisis en we kunnen ’t bes ’n bietje minder aanligge. Ós krenske is jao maar veur de gezelligheld, veur de alde kammeraotschap. We kinne zoë ’ns ech praote as vrindinne ónderein, en daorum heb ik ’t zoë maar gedaon. ’t Kan maar good zien, neetwaor."
"Maar jao, maar jao! Noow, maar det dunk mich ouk!"
Inens, kletsboem. Ein van de Japanse teskes oet de dynastie van Tsjang-Kal-Sjek, import/export de Sfinx Maastreech, haet de nek gebraoke. Slachoffer van de sjaloerse razelende vingers van ein van de leje. Van dreej kante valle d’r felle verwiete, die de gasvrouw op euren alles vergaevenden boezem te pletter lieët loupe.
"Laot d’r dich de stumming neet door bederve, An. ’t Tapijt is handgeknöp Smyrna. ’t Kan d’r waal taege."
"Jao, de kus toch baeter altied wat goods koupe. Miene man koch de vurrige waek ’n Perzisch karpet. Ik dörf neet te zegge, wie deur. Maar ik zek ouk: de kus ’t toch zeen."
En ’t krenske heel schransaovend um zich as alde vrindinne ónderein de herte bloët te ligke.
Twelf oor! Abhauen. Getatel in de ‘corridor’. Mantelmoëde en nieje hudjes waere bespraoke. Idderein vindt zich ónderein vuuël sjieker, maar zichzelf stiekum ’t moëjste.
"Noow, welteruste same. Waal thoes."
Dreej traej van de deur aaf: "lk heb mich toch ein tandpien gekrege van dae zeute rómmel."
"En ik bin zoë akelik van dae wien. Neet vuuël biezönders."
"Det deensmaedje, nae, ik weit ’t neet, maar ik heb d’r wat aan gezeen...Ik kan neet zegke waat."
"Waat haet die nog alderwetse muibels."
"Jao, de praots good, det zal ouk neet vuuël króm sprung kunne make van det traktementje van ziene man."
Ein is d’r thoes. "'Noow, nach same."
"Nach Fien."
Dreej gaon d’r vaerder.
"Waat wuurt dae pels van Fien toch kaal."
"En ’t krieg ouk zó’n lillike rimpels in ’t gezich."
"Zoe-e die nog neet örgend anders gaon woëne?"
"’t Is niks gen buurt, vindste waal?"
Twieë gaon d’r vaerder. As ze hure, det An de deur achter zich haet laote toevalle, beginne de ketsstein weer.
"Waat is det An toch onhendig, ’n ganse tas thee oet de vingers laote schete."
"Wao mót det ouk de hendigheid van hebbe? Zien vader haet vruuëger nog achter de schörkèr geloupe. Mien moder wis nog good, det zien moder gordiene wasde."
"’t Haet nog altied dae groëte rink aan, met dae valse stein. Zoogste ’t?"
"Waat ik zegke woel, ik dors d’r dao neet euver te beginne. Hebste die verlovingsadvertentie gelaeze? De’s de aldste dochter van An. Det haet zich notabene verloof met dae knöl van Dinges, dae is geluif ik ingenieur of zoë wat. lers haet-e achter det jöngste van mich haergezaete, maar det meus ’m neet. Ik woel ’t trouwens neet hebbe..."
"Jao, ik zoog ’t vandaag in de krant. De zoes haos zegke: det de krante zoëwaat opneme! Ik zek al taege miene man: bestel ’m toch aaf. Maar wis dich, det dae knöl vruuëger zoë stóm waas op schoël? Ozze Frans zag det. En noow inens ingenieur. ’t Zal d’r mich ouk ’nne zien. Dao in Delf make ze maar alles ingenieur. Maar ik bllej, det-e zich det van An genaome haet. Hae begós notabene ouk al nao ós Toosje um te kieke. Verbeel dich. Zien vader vruuëger kleiermaekersknech."
"Jao, ’t is wat taegeswaordig. Zek, dao sleit ’t half ein."
"Welteruste huur. De volgende waek kómme we beej dich."

Venlo, Piet Stroeken,  1906-1976

 
   
 
   
 
   
©2009 Uitgeverij TIC