Home      LiLiLi Beuk      Kinder, kinjer, wichter, poete LiLiLi 15
 

 

Titel: Kinder, kinder, wichter, poete
Kinder- en jeugdverhaole vaan 13 sjrijvers
ISBN: 90-76043-20-5
Pries: € 13,60
 

Fragment
Efkes nao opa
Mariet Verbong
As ich van sjoeël nao hoes loup, mót ich naeve de kerrek; de Sint Martinuskerrek midde in ´t dörp. Rónksum trek ´t altieëd versjrekkelik, ouch as de moetse van ´t daak valle van de hets zoeë wie nów. Ich ren heej altied.
Vandaag is ´t woensdaag en heb ich de res van de daag vreej. As ich doeën naeve de groeëte döbbele deur van de kerk vurbeej sjpring (gaw efkes euver de trappe nao baove) velt mich in det miene opa nów waal dao binne mót zieën; miene opa werkt as köster.
Zónger mich te bedinke gaef ich eine sjwiek aan ´t hankvat van de holtere deur. Den sjtaon ich binne.
Heej is ´t zakkeduuster en ich kniep met mien ouge um te wenne aan ´t bietje leech. Ich mót wir dór ein angere deur um in de eigelike kerk te kómme.
Nag noeëts waas ich allein in zo´n laeg groeët gebouw. Efkes wuurd ´t mich sjlech; ich kan mesjien baeter toch mar naor hóes gaon. Den sjeld ich mich zelf vur bangesjieter en loup door ´t middelste gankpaad nao veur. Ich dörf neet helóp um miene opa te rope; in de kerk sjwieg me. Dao is ´t heilig.
Mien sjoon make waal erg vuul laweit op die sjwarte tegels. Maar nemes kump op die herrie aaf. Ouch miene opa neet.
Vurbeej de kemmuniebank blieëf ich sjtaon. De witte deuk met de kanke rank bewaege neet ens.
Vur d´n altaor blinke de golde sjtange die eine roeje luiper taengehaje dae op de trappe leet. Op d´n altaor dieke kandelaers met kerse, nag dieker as mien voes. En d´n altaor zelf; dae blink ouch van alle gold. De sjtraole van de zón valle in gekleurde sjuunse bane dor de glaas-in-loed-rame nao binne.
Maar nörges miene opa.
Den velt mich in det-e baove in de tore mót zien veur de klokke te luje um twelf oor.
Ich drej mich um en vaeg mich naeve de banke nao achter. Truuk in ´t portaol; dao löp achter eine dieke deur ein trap. Mieën sjoeëltas laot ich heej ónger sjtaon; dao wil ich neet mej gaon sjleipe.
Ich begin aan ein róng trap.
Iers kóm ich op d´n oksaol; vanheej zingt altiëd ´t koer in de hoeëgmis van d´n zondaag. Ich ken neet blieve sjtaon; ich mót wier. De trap die nów kump is nag van sjtein. Den, wir hoeëger, zien de traej van holt. Ein gans ronge höltere trap, die zich nao baove wentelt, zoeëwie eine richtige flessetrekker vur dörstige reuze.
Efkes blief ich sjtaon um oet te röste; ich heb de piep oet. Ich kieëk nao baove: allein maar van die gríeze moersjtein. Ich kiek nao ónger: ouch sjtein. Ich ving ´t heej ouch waal erg duuster; ich mót good kieke wao ich mien veut neerzet. En van det rónkloupe waer ich drejjerig in mien maag. Dao zit netuurlik ouch nag hónger beej. Allei; sjneller dórloupe euver die sjtóm trap. Maar nów geit mien hert te kier. Boems-boems-boems. Wie eine huuldop wao-se te hel op haes geduud en dae nów met ein rotseis dór de hóeskamer vluug. Zomeddein sjpringk mien hert kepot van det helle houwe.
As ich van angst nag vlotter gaon loupe, zit ´t mich al toet inne kael. Mónk toe; angers floept ´t nag dór miene kael nao boete.
As ich indelik baove bin hieg ich wie ein sjpurrekoe. Ich mót mich aan de sjteine moer vas haje um neet wir al die trappe truuk nao ónger te sjtuitere.
As ich ´t waog um nao baove te kieke (heej ligke de plenk ónger mien veut neet gans good beejein) zeen ich vur ´t iers in mien laeve de klokke. Van sjrik sjleit mien hert eine ganse toer euver.
Ich zoeë mich, as ich d'r beej zoeë kenne, zelfs in de kleinste van al die klokke nag gans kenne versjtoppe. Sjtel, dao velt d'r nów ein nao ónger!
Vur alle zekerheid zet ich eine sjtap wier nao de boetemoer. Daorin zitte euveral aope gate. Nów ken ich zoemaar wiedweg kíeke.
Ich doon nag eine sjtap; nów ken ich dór ein van die gate nao boete. Det doon ich den ouch maar sjnel. Weg van die akelike gevíerlike klokke.
Heej sjtaon ich in de aope lóch op eine sjmale gank dae rónksum de gate in de moer löp. Langs de angere kank van dae gank is ouch wir ein moer; ein liege.
Ich begin met loupe. Kóm vurbeej de gate wao-se dór nao binne kens kieke. Maar vuul en vuul joeksiger is ´t um nao d´n angere kank te loere; euver die moer die mich nag neet toet wies aan miene nek kump. Wat ken ich heej wied kíeke. En wat zíen det vur kebuiterkes dao ónger? Op richtige fietse en in van die kleine rot uiteukes.
Ich bön gegreujd; ich bön eine reus gewaore. Waal eine goje, dink ich; ich veul niks nörges gen kwaojigheid.
Vergaete is miene opa, vergaete miene pap en mien mam. Vergaete ouch ´t werm aete van tösse-de-middaag.
Ein van die kebuiterkes sjteit opèns sjtil. ´t Líek asof ´t nao baove kíek. ´t Duit ein hank omhoeëg nao zien gezich.

Heej baove is ´t lang zoeë heit neet as ´t ónger waas. ´t Wejt heej duchtig oppen aope gank heej rónksum d´n kerktaore. Det ontdek ich aevel nów pas; baove mich sjtik de taore ein gaat in de blouwe lóch.
Van det nao baove kieke wuurd ´t mich waal duzelig. As ich wir nao ónger drej, ving ich ´t maar wat jaomer det ich de minse doeënderbeej neet good ken zeen. Wach; ens perbere um mich aan de rank van de moer op te trekke. Den ken ich mesjien waal toet oppe sjtoep vur de kerkdeur kieke.
Ich sjravel en sjravel. ´t Vel hingk mich naeve mien heng. Maar ´t lök mich net neet. Den huur ich mien maag pestakele. En op sjlaag begin ich mich te vervaele. Wao blief daen opa noe? Ich sjtaon heej zoeë moderzeel allein.
Ouch bedink ich mich det, as ich nao hoes wil, ich nag ónger die rot-klokke dór mót.
Ich klum truuk nao binne en maak eine sjpurt euver die wiebeligke rete-planke. Gelökkig; d'r is gen klok op miene taetsj gevalle.
´t Nao ónger loupe geit vuul en vuul sjneller den angersrums. Nao de holtere drejtrap kump de sjteine. Den de groeëte holtere deur.
Ich kríeg de klink den waal nao umlieëg, maar de deur wíek neet. Nag maar ens duje. Met twieë heng. De zjwaore deur helt zich sjtíef toe. ´t liek asof d'r eine aan d´n angere kank taenge aan hingk.
'Gank weg,' sjrieëf ich.
Ich bön opens wir ein klein maedje en bes waal giftig. Det veul ich wies deep in miene boek.
Ich houw met mien vuus op ´t holt; ich sjrieëf um miene opa.
Den waer ich bang.
As mich heej nemes ken hure den blief ich heej opgesjlaote.
Vanaaf d´n oksaol zinge zeej allein op zóndaag in de hoeëgmis. Taenge daen tied bön ich al allang doeëd; det ken neet angers.
Ich zet mich op de óngerste traej van de drejtrap; ich razel wie eine kwekvors en toch heb ich ´t neet kaad. Ich maak mich hieël klein, um det razele taenge te gaon.
Ich heb waal honger. Wies toet ónger mien erm.
Maar zelfs daen honger geit euver. Now bön ich allein nag maar kóts- en kótsmisselik.
Ich sump mich dao op die traej van die trap in sjlaop. Sjnót en traone vaege ein baan euver mien nate sjnóet. ´t Mak mich niks. De reus is vurgood gekrómpe wies ein mager klein maedje.
Ich druim.
Det de deur aope geit.
Det miene opa, mien mam en miene pap op de dörpel sjtaon, aan mich sjtaon te sjödde en te trekke, mich indelik wakker kriege, mich mej naor hoes nimme.
As ich de ouge aope doon sjtaon zeej in de aope deur. Miene opa veurop met mieën sjoeëltas in zien groeëte breje heng. Mien sjoeëltas; die waas ich ram vergaete!
Vanaaf toe perbeer ich altied iers of ich de deur die ich dór mót ouch van d´n angere kank aope kríeg. Det zald geej toch waal sjnappe!

Tegele, Mariet Verbong

 
   
 
   
 
   
©2009 Uitgeverij TIC