Home      Niet meer leverbaar      HiHiHi lachverhaole LiLiLi 30
 

 

Titel: HiHiHi, lachverhaole
30 Limburgse sjrievers
ISBN: 90-76043-41-8
Pries: € 14,90
 

Fragment:
De konzeëtrees
Drei mond lank hauw d’r jezankverain "Zank en Klank" jeproofd an e sjwoar sjtuk in drei deel, Die Frühlingsstimmung van d’r komponis Konrad Notenmann, den ze woare durch "Die Fortissimo-Sänger" oes Wolfenbüttel, e kling pleëtsj-je i Dütsjland i-jelade vuur e konzeët tse kómme jeëve. Noen woar ’t dan zoeë wied.
Um zivve oer ’s mörjens woeët mit tswai busse van óppene Maat aafjevare. In de ieësjte bus zoze de zengere mit d’r vuursjtand en in de tswaide bus de komissiejoeën va bijsjtand mit d’r nüedieje aahank. Die letste jónge nit zoeë zier mit vuur ’t konzeët, mar mieë vuur ing drekketieje himmelsvaat dervan tse maache. In inne rutsj jong ’t noa Wolfenbüttel en an ’t jemeendehoes woeëte ze durch d’r vuursjtand van de "Fortissimo-Sänger" ópjewaad en erin bejlaid.
Doa sjtong d’r Oberbürjemeister al in vol ornaat veëdieg vuur ’t wilkomswoad tse doeë. Noadat jidderime ziech neerjelosse hauw, vong d’r Oberbürjemeister aa. Heë sjprooch va "Freundschaft", uvver "das schöne Land wo die Tulpen blühen" en "das alle Sänger Brüder werden". Tsem sjloes boan heë d’r vuurzitsender van "Zank en Klank" e sjun bóch mit klurebilder aa, jetietteld: "Die Wolfenbütler und ihre Heimat".
Noen woar ’t woad an d’r vuurzitsender van "Zank en Klank". Mit inne jesjwolle kop van ópjereegdiegheet koam heë noa vure, hoalet ziech inne tseddel oes de bóksetèsj en bejon zieng reed vuur tse leëze.
D’r janse verain woar plat, den heë wórp mit elektriesje wöad die nog jinne jehoeëd hauw.
Heë sjprooch uvver "die Grundbegriffe des Gesanges und die Kultur die oft keine Kultur war, aber ratlose Gier und Rückkehr zu der schlechten Einfalt, wo man das Unbehagen in der Kultur und Kulturentartung fühlen konnte".
Jidderinne vool va sjtaune d’r mónk óp en deë e jód oog hauw koeët d’r Oberbürjemeister mit de oere zieë wagkele. Doabaij wós jinne dat heë ziech die reed hauw losse maache van inne Dütsje lierer deë bij hem i jen sjtroas woeënet. Tswai peksjer tsiejarette hauw ’m dat jekosd, mar doavuur hauw heë die Pruse ins jet losse hure. Tsem sjloes zaat heë nog jet uvver ’t WMC i Kirchroa en joof d’r Oberbürjemeister d’r träöteman.
Noadat me d’r ierewien jedrónke hauw, jong ’t noa ’t verainslokaal "Zum Ochsen". Doa sjtónge de "Fortissimo-Sänger" hön Hollendsje vrung al óp tse wade en dierektemang jong ’t noa jen tieëk.
"Zut vuurzichtieg," koam d’r dirrejent, "zut vuurzichtieg en vangt miech hei nit aa tse plieëstere, den jeliech bij ’t konzeët mósse vier bij Jod d’r Fater zieë!" ’t Woeëte ziech jauw e paar köppelsjer hinger de biend jesjód en doe moeëte alle zengere in e kling zeëlsje kómme woa d’r dusj jedekd sjtong.
Jidderinne kroog inne depe telder mit inne leffel en wat meent uur wat ’t joof? Eëtsetsoep en wat vuur eëtsetsoep. Ing dikke jouw tsoep mit oes-jebroane sjpek drin en breedloof.
D’r Hoebeët vong dierektemang aa i tse vare en vuurdat die angere de tsoep kaod jebloaze hauwe, zoos bij hem d’r ieësjte telder drin. Mit dat heë d’r leffel an ’t aaflekke woar, kiekket heë noa d’r tsoeppekómp en wie deë alwerm durchjejoave woeët, sjuppet d’r Hoebeët ziech werm böadiegvol óp. "Ing Jödlieje tsoep," vong d’r Hoebeët, jong wat hauw ’m die jesjmaad.
Noa dat èse hauw me nit vöal tsiet mieë vuur oam tse sjuppe, mar jong ’m dierek noa ’t zeëlsje woa ’t konzeët jejoave woeët.
Mit vöal applaus woeët "Zank en Klank" óp ’t podiejoem emfange.
Vuur e bis-je drin tse kómme, zónge ze tse ieësj tswai kótte möpjer. Als nommer ee "Die Schritte des Briefträgers" en als tswaide "Die dufte Biene aus Nachbars Garten".
Noa ing kótte paus vong dan ’t jroeës sjtuk "Die Frülingsstimmung" aa.. D’r dirrejent beklom vanuits ’t poelt, trók ziech de bóks óp, kiekket noa de zengere wie inne kopsjlechter noa de kouw en d’r Tüen deë d’r zolo moeët zinge loetsjet nog jauw ’t letste sjtuksje menta eraaf en doe zatse ze in.
’t Sjtuk woar, wie jezaad, in drei deel. D’r izats woar nit zoeë noa wónsj,, mar wie d’r dirrejent de nüedieje sjpriejiets-jer mit erm en bee jemaad hauw jong ’t besser en zónge ze dat de haide wagkelet.
D’r Frens deë vurenaa in de ieësjte rij sjtong, böaket óp e jejeëve moment e zoeë hel dat heë jaarnit hoeët dat d’r dirrejent al ummer pstpst an ’t helle woar. Alling d’r Hoebeët, dem woar ’t nit richtieg. Die wuste eëtsetsoep. Heë hauw e jeveul in d’r boech wie e jewietter en heë merket wie d’r wink ziech in d’r boech bejon óp tse heufe wie inne orkaan. Bij inne hoeëje toeën woar heë bang vuur ziech aa tse sjtrenge, wail heë angs hauw dat hem dan jet ónansjtendiejes voetjong. Heë hauw nog mar ing jedanke: "Aafpitsje ".
Mit inne kreftieje klank jong ’t ietsjte deel da tsem eng.
D’r Oberbürjemeister deë noch va moezziek, noch va jezank versjtank hauw, bejon in heng tse klatsje en bravo tse róffe. De jemeenderoads-mitjelieder die hönne Oberbürjemeister noen nit in d’r sjtich wole losse, klatsjete doe mar mit den me koeët ins noeëts wisse woa ’t jód vuur woar. D’r dirrejent deë al lang vroeë woar dat jinne Zugabe róffet, loos d’r applaus langs zienne ruk joa en hoof doe de erm óp vuur d’r izats van ’t tswaide deel.
Dat tswaide deel woar noen ’t sjwieriegste. Doa moeëte ze jans häusj zinge. "Pianissimo" hauw d’r dirrejent hön vuurjehaode. "Uur móst ezoeë sjtil zinge jonge, dat ’t nog mar e jet jeflüster is.
’t Jong jód. ’t Jong zier jód bis óp eemoal... Oes-jerechend bij d’r zats "Und wenn ein sanfter Wind vom blauen Himmel weht" hool d’r erme Hoebeët ’t nit mieë en rieset inne aaf, deë woar nit va sjleëte eldere.
Tse ieësj daat d’r dirrejent dat hinge aa in d’r zaal e vaas beer woar aafjange, mar wie d’r Frens deë jraad hinger d’r Hoebeët sjtong hel óp zaat: "Doe vieze", wós heë woa ’t vandan woar kómme. De hoare jónge hem tse berg sjtoa en heë vólt wie heë hondervel óp jen ruk kroog. Hauw heë noen doavuur drei mond jeproofd? Jesjoefd hauw heë en ziech aafjemórksd vuur ’t de eëzele drin tse pómpe en noen, noen wie ’t ziech dróp aa koam, bloazet deë sjtinke Hoebeët mit inne wink de janse "Frühlingsstimmung" van ’t konzeëtpodiejoem aaf.
D’r dirrejent sjtong bekankd als inne nette en nobele miensj, mar de ónjekommeletseerde wöad die heë noa ’t konzeët an d’r Hoebeët zaat kanne hei nit weerjejoave weëde. Drei wèche sjpieëder vong heë d’r "Wolfenbütler-Rundschau " in d’r brifkaste en weë besjrievet zie sjtaune wie heë doadrin uvver ’t konzeët ’t nieëkste leëzet:
"Das Aufgebotene war von solcher Klasse dass man den Frühlingwind zu hören und den Frühlingsduft zu riechen glaubte".
Van deë daag aaf woar d’r Hoebeët d’r makkadoor van d’r verain.

Kirchroa, Hans Stelsmann

 
   
 
   
 
   
©2009 Uitgeverij TIC