Home      Niet meer leverbaar      Hahaha LiLiLi 9
 

 

Titel: HaHaHa
Auteurs: 24 Limburgse sjrievers
ISBN: 90-76043-11-6
Pries: € 14,90
 

Fragment
Daaag
De maan dee op de bös zaot te wachte, lufde langzaam en veurziechteg zien linkerbats en leet hiel stiekem eine vlege.
De mevrouw die rechs neven 'm zaot, keek get versjrik op wie heer tegen häör aonleunde, meh wie heer weer rösteg góng zitte, sjuifde ze allein e paar centimeter vaan 'm aof. Ze had niks gehuurd of anderszins gemèrk. Gei woonder, in 't kebaal vaan de bösse en de staank vaan hun oetlaote.
De maan snoufde effe, keek toen nao de plefong vaan 't wach-huiske, lufde z'n rechterhand op en zag: "Daaag!"
De mevrouw keek 'm toch get eigenaordeg aon.
Heer zaot noe weer gespanne nao d'n euverkant vaan de singel te loere, mèt z'n han op z'n kneje. Get aofwachtends in z'n hajding, wie 'ne zeiler dee 'ne nuie windstoet verwach, meh drop geprippereerd is en op z'ne qui vive.
Get later begós heer weer oonrösteger te weurde, sjroevelde get vaan links nao rechs en bleef toen doedstèl zitte inins, lufde weer zien linkerbats, leunde get nao rechs en zat ziech oontspanne weer neer. Ouch noe loerden 'r weer nao bove en winkden 'r effe mèt zien rechterhand.
"Daaag!" zag 'r weer.
De mevrouw beloerden 'm noe toch get nuisjiereger. Dinkelek meinde ze tot de mins neet gans vaan Zjezeke waor en losgelaote oet ein of ander inriechting. Wijer vaan 'm aof kós ze evels neet: de baank waor vol. Meh ze heel 'm in de gate. De kós mer noets wete mèt dat soort lui.
Wie heer veur d'n derde kier 't ceremonieel herhaolde, keek heer häör oonverwachs vol aon en haolde z'n sjouwers op.
"Proeme!" zag 'r veroontsjöldegend.
Ze knikde mer get, zeker devaan noe tot 'r weggeloupe waor of proofverlof had.
Wie de bös eindelek kaom, spróng heer anthousias op.
"Hehheh," zag 'r, wie heer es lèste instapde, "fojfoj".
Heer zat ziech neve de mevrouw oet 't wach-huiske, allewel tot ze gaar gein aonleiing gaof, op 't heukske, mèt ein bats boete de baank.
't Mins voolt ziech neet op ’r gemaak. Ze keek 'm benajd aon, meh weg kós ze neet mie. Ze zaot gepits tössen häöm en de roet.
Koelek waore ze aon 't rije, of 'n vreiseleke loch verspreide ziech door de bös.
Heer zag weer: "Daaag!", winkde nao bove en drejde ziech nao zien naoberse.
"Fojfoj", zag 'r. "Wat 'n loch, heh?"
"´t Is....´t is....," zag ze.
"Of 'ne boer aon 't mèste is, jao. Geer höb geliek. Versjrikkelek."
De bös stopde en goddaank vloge de deure ope. De besjaofde loch vaan benzien en dieselolie verdreef de mèsreuk en heer haolde opgelöch aosem.
"Wie is 't toch meugelek," zag ’r.
Heer winkde weer en reep lösteg "Daaag!" noe, wie 't gei koed kós.
Meh wie de bös weer vertrok bleef de mèsstaank haange.
"Nounou," zag heer.
"Bij de volgende halte moot iech droet, huur," zag zij gedecideerd.
"Jeh," zag heer, "zoe kin dat neet."
Heer woort weer oonrösteg en 't mins keek 'm bang aon.
"Zeet mer gerös," zag 'r. "Zóe lang háw iech 't nog wel, dink iech. Proeme! Proeme! zègk iech uuch. Bin iech gek op. Vaan die groete blauwe. En riggelaote. Kin iech neet vaanaof blieve. Mehjeh, de moos daan eigelek neet in de bös goon zitte. Vint g'r neet?"
"Iech wis 't!" reep ze. "Iech wis 't. Al vaan in 't wach-huiske dach iech 't! Meh wat meint geer mèt deen ‘Daaag!’ edere kier?"
"Nou jeh. Kiek. Zoe 'ne wind zal iech mer zègke, heh, dat is toch neet zoe-mer get. Dat heet toch get eiges. Get vaan miech, mein iech. Iech maak 'm, iech haw 'm in, iech laot 'm goon, zjus wie iech wèl. Allein noe, mèt die proeme... Meh 't is toch e stökske vaan miech. Daorum wink
iech altied effe. Alloh, geer moot droet."
Heer stapde veur häör oet en prizzenteerde häör galant zien hand wie zij 'm naokaom.
"Mevrouw, bedaank veur eur begrip, heh. Enne... tot in de proementied zölle veer met zègke!"
Heer lachde oetgelaote, zag nog ins "Daaag!" tegen 'r en verdween tösse de lui.
Get zwaak reep mevrouw ouch "Daaag!", haolde ins deep aosem door häör neus en góng in gedachte trök de bös in.

Mestreech, Pol Brounts

 
   
 
   
 
   
©2009 Uitgeverij TIC