Home      Niet meer leverbaar      Auwhoor LiLiLi 65
 

 

Op donderdag 14 mei jl is het nieuwe boek van Paul Weële gepresenteerd. In boekhandel LeesKunst d’r schönefeld werd om 19.30 uur het boek ten doop gehouden. De titel van het 270 pagina’s dikke boek is Auwhoor en bevat maar liefst 50 verhalen in het Kerkraads. Het boek is inmiddels nummer 65 van de zogenaamde Limburgse Literaire Lies.
 

In 1980 verscheen het eerste boek van Paul Weelen onder de titel Tsoeker óp de Miemele. In de bijna dertig jaar lange schrijfcarrière van de Kerkradenaar is menig boekwerk uitgebracht: romans, verhalen en gedichten. Hij ontving twee keer de Veldekepries voor zijn creatieve werk. Naast boeken schrijft Weelen ook toneelstukken en musicals. Veel van zijn liedjes worden gespeeld tijdens carnaval. Met zijn band Weerwaas werd hij over de stadsgrenzen heen bekend en ook met andere groepen als Ramsj en Oes de Ef was en is hij muzikaal actief. Onlangs behaalde hij nog de Limbo top 10 met 1000 reë vuur jouwe zin, zijn eerste solo-project.

Nu dan een boek met vijftig verhalen. Waarom vijftig? Omdat hij precies op 14 mei vijftig wordt en dat wil vieren met vrienden en kennissen en vooral met mensen die in zijn verhalen geïnteresseerd zijn.

Titel: Auwhoor
Auteur: Paul Weële
ISBN: 978-90-78407-48-5
Prijs: 17,90

Kaod

Wie ’t kunt, wie ’t jeet. Ummer dökser huls te dieng sjouwere óp en dinks dat-s te nuus d’rmit tse maache has, woa-ts te evver jenauw wits: dat doa, dat bis doe, dat zunt vier, dat zunt de lu die-ts te kens, die-ts te meens tse kenne en woavan dat-s te meens tse haode. Die maache doeëd, die klauwe, die dunt pieng, die junt vreëm, luje, bedreie en maache ziech riecher an angere en verdene nit wat ze verdene.
Mar zieg ins ierlieg: bis doe nit jenauw ezoeë. Doe liets en dees pieng, nee nog jinne kapot jemaad, dat verwaars te warsjienglieg bis ’t lets, de bom, d’r boem, d’r tsiek deë in vlam sjleet.
Mieëtstens kans te druvverhin sjtieje, drumhin lofe, ’t ater diech losse. Mar deë oavend jong ’t doch nit. Doa sjtongs te mit dieng bloeëse batse en jidderinne koeët ’t zieë. Nit jidderinne wool ’t zieë, zoe wie-ts doe ‘t van zoeë vöal angere nit hauwts wille zieë, ee miljoeën moale doavuur.
Kling bis te dan, jans kling, ee sjrieëkel van nuuks.

Jód, doe hauwts jedrónke, nit winnieg, jenóg um ee bis-je besjwiepst tse zieë en mit ee paar angere van die fain jekleide, fain jekostumeerde here woeët ’t vuurjesjlage. Doe wits nit durch wem, mar ’t woad loog in jen loeët: hore. Vuurdat-s te ’t wóts woeëts te in inne taxi jetrókke en varet inne ónbekankde uuch: d’r Lei, d’r Wim en d’r Sjaak noa ing knal, ing horetent, d’r poef. Klure sjwummete durjeree, de welt drieënet ziech ee bis-je en ’t woeët ee lidje jezónge: leve Joep, leve Joep, went ’t janit mieë floept, weëd inne poef ópjemaad óp d’r maat. Sjpas dat ze hauwe en doe d’rbij. Doa woeëte wal ins jet vrauwlu-name jenómpd, mar dan tsiesjet inne: sjsjsj en dan woeët druvverhin jemiesjpeld. D’r taxisjofeur jebieret nurjens hin. Deë varet de here, lanet ze oes vuur ee hoes mit roeë lidder en maachet dat e voetkoam.

Doa sjtónge ze dan. D’r Lei sjellet aa, mit ’t hatskloppe in d’r haos. De angere sjtónge erm in erm hinger ’m en kiekete mit doebele blik noa de duur, die woeët ópjemaad durch ee meëdje mit ee loestieg jode sjwumpeks-je aa. In de hoare hauw ’t óch al jood zitse en ’t neumet ziech natuurlieg Goldie. Kóm eri, kóm eri, zaat ’t mit ing sjun Duutsje klankkluur in de sjtem.
D’r Wim wiejeret erinner tse joa. Mar wieëzoeë dat dan, ’t passeret nuus wat heë nit wool dat passeret, fluusteret ’t Goldie in zie oer. Mar d’r Wim wool ing wiets maache: heë koam alling erinner went e zicher wós dat binne jing auw hore zouwe zitse. Heë proetsjet um ziene eje sjtomme kal en de anger tswai, die ee bis-je nutterder woare kroge inne roeë eëpel. Zjeneer diech nit, zaat ’t Goldie, zjeneer diech nit, vier zunt wal jet jewend en zicher van keëls die jet jedrónke hant. En iech wil ing pluusjproem, róffet e doanoa, iech mós ing pluusjproem han. ’t Duutsj meëdje laachet pienglieg en dong alsof ’t ’m nit hauw jehoeëd.

"Uur zut zicher lekker óngerweëgs en wilt nog nit noa heem," jong ’t Goldie wieër. ’t Sjtriechelet mit ing hank langs ’t bakke van d’r Sjaak, deë al inne roeë kop hauw van óprejoeng en wie ’t ’m ee kniepseugs-je joof, wós heë dat ’t Goldie vuur hem besjtimd woar.
Ze lofete ater de jode badenimf aa noa ee tsimmer, woa óch al alles jlietseret wie jood, zilver en kóffer en woa in d’r haove duuster nog ee paar vrauwluutsliever woare tse herkenne.
De manslu woeëte effe jet ruiïeger, d’r oam hole ze óp en zatse doe werm ee paar sjridde. Pluusj, pluusj en nog ins pluusj. Óp inne zofa zoos ee peersje: d’r man nog mar alling mit ee hemme aa en ’t meëdje al jans naks. De drei wósse nit wat ze zoge en jónge noan tieëk um ziech ee tse pitsje.
"Na, jonge, wat dinkt uur d’rvan? Inne nommer mit uuch dreie, of wilt uur lever apaat." Ing sjtem in ee oer, sjwuul, hees en jet jraam. "Iech zien ’t al."
Binne vunnef tsekonde woare de drei tsezame mit drei vrauwlu. Jing auw hore, jing sjun meëdjer, jing vies meëdjer, mar modelle, die löpsj kiekete, sjwuul laachete en hön heng nit heem koeëte haode, jekleid in nit vöal mieë wie inne slip en inne bh woa de tiete droesknallete.
"Jut mar erópper, iech kom zoeë," zaat ‘t Goldie. De anger drei nome de manslu an de hank en doe jónge ze de pluusjbelade trappe erópper: ee kling sjwatst in bikini mit d’r dikke Lei, deë an ’m hong wie inne zak tsement, ee langt, dunt mit lank dun jeblondeerd hoar in ee roeë hoeëg oes-jesjneie sjwumpak mit d’r auwe, volle Wim en tsoem sjloes d’r jónge flotte jesjefsman Sjaak mit ee indoneziesj tiepje mit ing blom in ’t hoar en ee winnieg bedekkend saröngsje aa.
Ze lofete noa ee jroeës tsimmer mit ee bauw jraad ezoeë jroeës rónk bed. De manslu vole dróp en de vrauwlu vónge aa hön oes tse kleie. D’r Wim wool de zukke aahaode, d’r Lei sjamet ziech vuur zieng jroeëse óngerbóks. Alling d’r Sjaak wós ziech jód jekleid van ónge bis boave en ’t meëdje, ópins oane sarong, zaat dat e lekker ruuchet. D’r sjwees-jeróch van de angere woar zuurlieg, biesend. Mar de meëdjer zatse durch.
De drei manslu wagete nit ziech jeegkenzaitieg aa tse kieke en sjlissete de oge, loze alles mit ziech doeë, kumete koalieg en wole ejelieg alledrei dat ’t zoeë flot wie meujelieg woar aafjelofe.
Plötslieg woar ’t Goldie doa en ’t kallet mit ing janse keul, ónjetswónge sjtem en vroaget of alles jong. Wie d’r ober deë kunt vroage of ’t aese sjmaat. Wie ’t meëdje in ’t jesjef dat vroagt of d’r antsóg past.
D’r Sjaak kieket óp, jraad óp d’r momang en vólt alles oes ziech sjtreume wie wasser, woeët mit ’t leëjer weëder sjwoarder en loos de moel wied ópvalle, ungesjteboave van de jeweunheet van dat alles, van de jans jesjeflieje, aafsjtandse maneer van wirke. ’t Meëdje óp ziene sjoeës zoog wat passeret en proberet nog jet d’rvan tse maache, wórp ziene kop in jesjpilde ekstaas noa hinge en kiecheret wie ing hon.
Mar d’r Sjaak hool de oge óp en kieket noa ’t Goldie, dat ziech alwerm umdrieënet, de sjel woar jange en ’t moeët eraaf um de duur óp tse maache. Óch de meëdjer hauwe ’t jehoeëd en wósse dat ze flot inne sjloes draa moeëte maache. D’r Wim woar tse vol en merket, ateruvver legkend, januus mieë. D’r Lei zoeët al noa zieng óngerbóks, die urjens óppeneëd moeët rónkhange en d’r Sjaak kieket nog noa ’t duurjesjpan en zoog de roeë lamp óp de trap en hoeët lu erópper kómme.
Heë versjrók ziech nit, ’t meëdje boavenóp hem zoos noen ruiïeg, vólt dat jee leëve mieë drin zoos. Mar wie heë d’r kop zoog van ziene pap, deë besjweesd en verloestiegd eujend de trap erópper koam, doe verbórg heë ziech waal in de sjwatse hoare van ’t sarongmeëdje. Ziene pap jaechet effe, veëjet mit ing hank ing druup van zieng sjtiern en lofet al de nieëkste trap eróp. "Mós iech nog wied? Angesj bin iech al kapot vuurdat iech aajevange bin," hoeët d’r Sjaak ’m zage en voet woar e. ’t Goldie koam, winket de meëdjer die bij hön nog zoze en doe sjprónge ze óch al óp, rafete jet kloemele bijenee en lofete óp bloeëse tsieëne óp weje pluusj de duur oes, de trap óp, alledrei hingeree.
Jinne van de drei hauw tsiet um doa tse blieve en nog effe inne tse drinke an de tieëk, zoeë wie ’t Goldie hauw vuurjesjtald. Ze wole drei taxi’s en zate vuur de duur dat ze ziech binnekóts wal werm teëje ’t lief zouwe lofe. Ze hauwe alledrei mit jeld betsaald, angs dat ze hauwe dat d’r kloeb hön mit naam jeld van de rechnoeng zouw aafhaode.
D’r Sjaak zuetet in d’r taxi. Dat woar alles. Zoeë ainfach, effe alles kwiet weëde. Mar mieë wie dat: heë woar alles kwiet. Mieë wie zieng batse hauw heë ziech losse kieke, ziech zelver, zieng kammerade. Mar die hauwe dat mieë jedoa, dökser jedoa, alles ater ziech jelosse. Heë hauw alles vuur ziech.
Dat-s te zoeë wied zouwts kómme hauwts te nit jedaad. Nit jedreumd. Alles wat diech beloafd woeët hauwts te krèje, alling, wat ze diech nit beloafd hauwe, has te óch krèje en dat wools te jaresnit.
Has diech ieësj ónger de doesj jesjtald, has diech jewaesje van ónge bis boave en proberets d’r kop van diene vadder óp die oognets mar oes tse veëje. Doe zoogs ze allenäu legke, doe vólts alles nog ins passere en sjoederens bis te oes de doesj jesjtiegd. Neë, ’t woar nit vies, alling zoeë kloar, zoeë durchzichtieg, zoeë bejrieflieg, zoeë sjwoar jelane dat-s te vuur ieëwieg druvver sjwieje móts.
En ieskaod woeët ’t diech pas wie-ts te in bed kroefets en dieng vrauw hoeëts oame, die effe teëje diech aa kroefet en fluusteret: "Wat ruuchs te lekker."

 
 
 
   
 
   
 
   
©2009 Uitgeverij TIC