Home      Niet meer leverbaar      't Wiefje LiLiLi 11
 

 

Titel: 't Wiefje
Kirchröadsje jesjiechte
Auteur: Paul Weële
ISBN: 90-76043-12-4
Pries: € 11,30
Ook verschenen als Snoepvrouwtje
bij TIC in Nederlandse vertaling!
 

Fragment:
D’r morje
De tsiet kan ’t nit zieë. D’r tiektak van de oer loos miech ummer al kaod, ’t kloppe van mie hats deet miech nurjens aa dinke wie an ’t kloppe van mie hats. ’t Klopt nog, ’t klapt nog. Sjun, dat iech dat kan zage.
Wie sjpieë ’t is, maat miech óch nuus oes. Iech maach ’t smurjens mit inne jrauw en inne jrel de duur óp en wen iech ’t soavends d’r sjlussel in ’t sjlaos werm umdrieën, is d’r jrel nog ummer doa. Of inne laach, wen iech inne jouwe daag han. Mar dat han iech nit zoeë jauw. Mieëtstens bin iech óp vuur de angere en bin d’r letste deë de jesjefsklink in jen heng hat.
Iech zien ’t zonlid went ’t kloar is en zommerlieg en iech zien went d’r jeële bol lang sjtattets maat. Evver ze sjiengt noeëts erinner. ’t Jrit hult nit van miech. ’t Kiekt langs miech noa de eëd. Dat maat zoeë vöal nit oes. Iech hod óch nit van heur. Iech zits ummer hei, kiek eroezer noa wie angere ziech drin waltse of wie d’r inne ziech dervuur verbergt. Mar iech kiek van wieds. De zon kan miech jeklauwd weëde.
Natuurlieg bin iech auwer woeëde, wat zaan, iech bin aod woeëde. De tsiet is verjange, iech merket ’t nit en normaal jesjpraoche dink iech ja janit draa. Mar hü pratsjet miech d’r auwerdom óp eemoal ’t jezich erin en-e bloof zitse. Iech zoog ’t, ’t vool miech óp en iech bloof draa dinke. Iech daat dat wen iech miech bloos ruiïeg hool dat-e sjtiekem an miech vuurbij zouw joa, dat-e miech nit zouw zen zitse, jraad wie de zon. Dat-e langs miech zouw lofe en vrundlieg laache en knikke en nit mieë an miech dinke. Dat mós iech wenniegstens jedaad han. Angesj kan iech ’t miech nit erklere dat iech nog noeëts druvver noa jedaad han. Zouw dat wirklieg kanne, dat iech nog noeëts uvver d’r doeëd han noajedaad? Ins zal óch iech aafkratse.
Minnieg moal hant ze toch inne voetjedrage dem iech joarelank hei erin en eroes han zen lofe mit ee peks-je toeëbak of kauwjoem. Inne deë hei zieng paar jäöle óp jen tieëk laat, koalieg jóddendaag zaat en dan werm voetlofet. En dan daat iech doch óch draa dat ’t sjreklieg woar, dat deë man ing vrauw hauw of kinger en dat die noen zoze tse joenke van leed, van pieng en in ieëlend.
Mar iech han noeëts jedaad dat ’t miech zouw passere. Jiddes moal klotset iech fain de anger zie óp en daat: deë piefet óch vöal tse sjwoar tsiejare of deë vrèset vöal tse vöal sjokkelaad. Jee wónger dat-e krips kroog of tsoekker en dat ’m de pief oes is jange.
Toch woar ’t jraad alsof uvveral vamörje sjpeijele sjtónge. In plaatsj van jäolens zoog iech inne sjpeijel, in plaatsj van d’r auwe heer Roeëkrans zoog iech inne sjpeijel, in plaatsj van de sjoeëlkinger zoog iech inne sjpeijel en in jiddere sjpeijel sjtong jesjrève: auw büt, aod wief, aod vleesj. En iech zoog mie lank jries hoar dat de letste tsiet ummer dunner is woeëde, dat iech koalieg nog busjtele kan vuurdat iech noa bed joa en iech zoog die depe vauwe rónk de oge, óp d’r kop en óp de bakke en iech zoog de dikke bülle ónger de oge en de vies broeng vlekke óp de heng, die me kriet went me auwer weëd. Ópins zoog iech ’t en d’r sjrek sjloog miech um ’t hats en iech daat: deë leuft nit vuurbij, deë knikt nit vrundlieg erinner en jeet wieër, nee, deë kunt erinner, mit deëzelfde bleude laach óp zie jezich, jieëft miech jans leef ing hank en nemt miech mit, oane jet tse vroage, oane jet tse zage. Den vier wisse alletswai besjeed, vier wisse allenäu wie haas hopt en dan jon iech.
Mar noen bin iech rebelsj, iech bin wus. D’r jrel is doa en lieët miech nit los. ’t Is nit de tsiet. De oer tiekt jaresnit mieë, dat is ezoeng nuimoeëdiesje, die lid jieëft in d’r duuster en dietste ummer zies, zoejaar in d’r nieëvel. Van dat vies jreun lid en woa ach oer tswantsieg oer is. Iech kan ’t nit oes-sjtoa, mar jong, wat wilste, dat is de nui tsiet. Doa koam ezoenne bleude verkeufer mit deë miech jet wool aasjmiere. Iech han ins hel jelaachd, wie ónnüezel dinke die dat iech bin. En natuurlieg, heë dórf ing nieëkste moal tserukkómme en miech ópnui probere zoeë wied tse krieje dat iech zienne zusse sjnuuts an de kinger zouw verkofe. Ze vroage nit drum, woarum zouw iech ’t dan aasjaffe? Mar deë joof miech in jiddes jeval die oer en ze tiekt nit, al leuft ze ummer jenauw.
Natuurlieg wees iech wie ’t kunt. Ópnui bin iech inne meester, of besser ing juffrouw in ’t de anger zie óploere. Mar zoe wie iech dat dóch, went inne belt dan nem iech ’t höar óp en vroag wat loos is. Mieëtstens is ja nuus loos, sjtille ze vroage of iech nog kate han voor d’r lotto, of iech nog kate han vuur d’r foesbal van e zóndieg en of iech nog effe langer óp wil haode, den ze zunt zoeë sjpieë draa en wille toch nog tsiejarette en zoenne zeek. Mar vamörje woar ’t ópins inne van de tsiedónk. Inne van die jong sjneuzele, iech hoeët ’t an de sjtem. Inne deë frisj hei aakoam en nog zukt noa ’t nuits, in plaatsj van mar dróp tse wade bis dat ’t ónger hön naas likt. E woar óch nit van hei erum. Heë hauw jet vreëms in zieng sjtem. Die lü van hei zient miech ja jaresnit. Hant miech noeëts jezieë, is ja ejaal, iech wool ja óch nit jezieë weëde en dan ziet miech zoenne löares ópins waal. Doa versjrók iech miech dan toch wal van, den dat betseechenet....jenauw, went d’r sjwatse kunt, d’r rabesjwatse, vieze, ónnutte, vleddieje, dan ziet deë miech óch.

Kirchroa, Paul Weële

 
   
 
   
 
   
©2009 Uitgeverij TIC